વોટરપાર્કમાં એક અનુભવ

      રવીવારે અમારા કુટુમ્બના પાંચ જણા અને નાના જયનો એક હબસી દોસ્ત, ફોર્ટવર્થની ઉત્તરે અડીને આવેલા એક વોટર પાર્કમાં ગયા હતા. છેલ્લા ચાર વર્શથી મારી દીકરી ઓગસ્ટ મહીનામાં અચુક, ભાવપુર્વક અમારા બધા માટે તેની ટીકીટ લાવે છે; અને અમને બધાને બહુ જ મજા અપાવે છે.

      ત્યાં એક ‘ઓશનવેવ્ઝ’ નામની રાઈડ છે, જે નાના મોટા બધાને બહુ જ ગમે છે. ‘ ટ્યુબ-રાઈડ ‘ની જેમ તેમાં પેટમાં બહુ આંટી પડવાનો ભય નહીં. આશરે 100 ફુટ લાંબા અને 50 ફુટ પહોળા હોજમાં પાણી ભરેલું હોય છે. ઉંડાઈ શુન્યથી શરુ કરી છેક અંદર છ ફુટની હોય છે. તેમાં તરનારા તરી પણ શકે અને બીજાઓ માટે ઘણી સંખ્યામાં, લગભગ ચાર ફુટ વ્યાસવાળી અને બે મજબુત હેન્ડલવાળી, પ્લાસ્ટીકની ટ્યુબો પણ રાખેલી હોય છે. ખાસ્સો મોટો સ્વીમીંગપુલ હોય તેવું લાગે.

     પણ ખરી મજા તો એ કે તેની છેવાડાની દીવાલની પાછળ, કદાચ ચાર કે પાંચ બહુ જ  મજબુત, રબરની મોટી ધમણો રાખેલી હોય છે. ( આપણને એ તો કાંઈ દેખાય નહીં - આ તો મારા ઈજનેરી ભેજાનું પૃથક્કરણ છે! ) આ ધમણોને ઈલેક્ટ્રીક મોટર વડે કે બીજી કોઈ રીતે, ધીરે ધીરે ફુલાવવામાં અને સંકોચવામાં આવે. આ ધક્કાથી હોજનું પાણી પણ ઉલાળે ચડે. લગભગ ત્રણ ચાર ફુટ ઉંચા મોજાં પેદા થાય. આમાં બધી પબ્લીક પણ ઉલાળા લેવાની મજા માણે. કોઈ કીનારે આવતાં નાનાં મોજાંની, તો કો’ ક દીવાલ પાસે, જમીનને પગ પણ ન અડે તેવી જગ્યાએ, મસ મોટાં મોજાંની મજા માણે. જેની જેવી તાકાત અને હીમ્મત.

     જુવાનીયાઓ, બીકીનીધારી રુપસુંદરીઓ, મારા જેવા ગલઢાં, અને બાળબચ્ચાં - બધાં મજા માણે. કોઈ નાતજાત, રંગરુપ, ધરમ, જાતી, ઉમ્મરના ભેદ નહીં. બધાં ય બાળકો જ બાળકો.  દસેક મીનીટ ઉલાળા ખાવાના. પછી વીરામ. ફરી દર અડધા કલાકે ખેલ ચાલુ. આપણે ય બાપુ આમાં તો પડીએ હોં !

       છોકરાંવ તો ધરાઈ ધરાઈને અનેક વાર ઉલાળા ખાવા જાય. મારો જય ભારે હીમ્મતવાળો. હું રાડ્યું પાડતો રહું અને એ બાપુ તો ટ્યુબની એસી તેસી કરી ડુબકીઓ મારીને તરી લે. પાછો નીચેથી ટ્યુબમાં ઘુસી ય જાય. અને એની ઉમેદ હોય, છેક દીવાલને અડી આવવાની - જાણે કે કોઈ ઈડરીયો ગઢ જીતવાનો ના હોય ! એ બાપુ તો નેચરલ અમેરીકન !!

       આપણે તો એક વાર મજા માણી કીનારે આવીને બેઠા અને બધાંનો સામાન સાચવવાનું પુણ્યકાર્ય કર્યું! બાકીના બધા ટ્યુબની મજા  માણવા ગયા. હું તો લાંબી ખુરશીમાં પગ લંબાવી, પેપ્સીના ઘુંટ પીતો અને ચીપ્સ ચંગવાળતો હાહ ખાતો બેઠો. દરીયાઈ પુલની પાછળના આકાશમાં સંધ્યાદેવી રતુમડા શણગાર સજી સોળે કળાએ ખીલ્યાં હતાં. સુરજદેવ તો દેખાતા નહોતા. પણ દ્રશ્ય બહુ મનહર હતું.

———————-

    મન પણ હીલ્લોળે ચડ્યું. પંદરેક દહાડા પહેલાં ગેલ્વેસ્ટનના દરીયાકીનારાની સહેલગાહ અને સમુદ્રસ્નાન દીકરાએ કરાવ્યું હતું; તે યાદ આવી ગયું. આ તો માનવસર્જીત દરીયાનું ખાબોચીયું હતું. પેલો તો ગલ્ફનો અખાત, એટલાંટીક મહાસાગરનો વછેરો!  ક્યાં રાજા ભોજ ને ક્યાં ગાંગો તેલી! આ તો અડધા કલાકમાં દસ જ મીનીટ હીલોળા લે. ઓલ્યો તો લાખો વર્શ સતત હાલ્યા ને ડોલ્યા જ કરે…..  નહીં થાક, નહીં વીરામ …. મહેરામણ તે મહેરામણ ….

     પણ વધારે લાંબી વીચાર-તરંગમાળા ચાલી. આ દરીયાના ખાબોચીયાનો સર્જક મારા જેવો કે મારાથી થોડો ચડીયાતો, એક માનવજંતુ. અને ઓલ્યાનો તો …  સૃશ્ટીનો નાથ. પણ એની ય આંખ સહેજ ઝોલે ચડી ને આ વીશ્વ ગાયબ, અને બીજા નવા વીશ્વનો  ચાકડો પાછો ચાલુ. આ ખાબોચીયાની મોટર દસ મીનીટ પછી બંધ થાય. ઓલ્યાની એક એક યુગાંતરે બંધ …પણ એ ય કોક’દી બંધ તો પડવાની જ ને?

      ભલેને હું આ નાનકડા સાગર જેવો પણ નથી, જેમાં દસ મીનીટમાં ય સો જેટલા માણ્સો આનંદથી કીલ્લોલે છે. ભલે ને મારું સમગ્ર જીવન એક પરપોટા સમાન છે. આ જન્મ્યો .. અને આ ફુટ્યો. પણ એટલા ય ગાળામાં તેમાંથી પરાવર્તીત થતો પ્રકાશ એક નીર્દોશ બાળકને ખીલખીલાટ હસાવી શકે તો, મારા આ પરપોટા જેવા જીવનની સાર્થકતા છે. ઓલ્યા વીશ્વના નાથની અપાર કરુણાનો, તેના પ્રેમનો, તેના સત્ય, ચૈતન્ય અને આનંદનો એક પરમાણુ જેટલો અંશ પણ મારા જીવનમાં પરાવર્તીત થાય તો હું અને તે સરખા. બસ મારા નાનાશા જીવનને આટલો વળાંક તો આપું  …

     અને તો?

    અલ્યા એ ય ઉપરવાળા… આપણ બેઉ તો ભેરુ. તું મોટો ભાઈ ને હું નાનો… ચાલને આ ફરી હીલોળો શરુ થયો છે, તેમાં જરા છબછબીયાં કરી લઈએ, ઉલળી લઈએ …..  હાલને મજા આવશે.

” મારી પાસે ઢગલો રેતી, તારી પાસે ખોબો જળ,
ચાલને રમીએ પળ બે પળ.”   

-  કૃષ્ણ દવે

હરિ, હવે આપણે સરખે સરખા,
હરિ, તમે મેહ તો હું યે બરખા!

-  ભગવતીકુમાર શર્મા

   [ આખી કવીતા વાંચવા લાલ શબ્દો પર 'ક્લીક' કરો. ]

——————————

     અને બાપુ! આપણે તો પ્રસન્નચીત્તે, બધી લઘુતા ઓગાળીને, ઓલ્યા ભેરુને હૈયાની માલી’ પા રાખીને, ફરીથી હીલ્લોળાની મજા લેવા ધોડી જ્યા.