ફરી પાછી સ્વીમીંગ પુલની વાત!
અમારા પુલની એક બાજુએ સરસ મજાનું જેકુઝી છે. ગરમ પાણીનું ટબ. ચાર ફુટ ઉંડું અને બાજુ અને નીચેથી ઘણી બધી જગ્યાઓએ ઘણા બધાં કાણાંમાંથી દબાણપુર્વક હવા છુટતી હોય. એમાં ચારે બાજુ, એક સાથે વીસેક જણા બેસી શકે તેવી પાળી પણ છે.
મારી બધી કસરત અને તરવાનું પતે એટલે છેલ્લે હું આ જેકુઝીમાં પાંચ-સાત મીનીટ બેસું , અને બધો થાક ઉતરી જાય. આખી સપાટી હવાના પરપોટાઓથી ખળભળતી હોય. શરીરને સરસ મજાનો મસાજ પણ થઈ જાય. રોજની આ મજા અને રોજનો આ અનુભવ.
એક’દી આ જણને મનમાં થયું -
હવાનો એક પરપોટો, કેવો ક્ષુદ્ર, કેવો નાચીઝ ! તેની હસ્તી શું, તેની ક્ષમતા શું અને તેનું આયુશ્ય કેટલું ? એક ક્ષણમાં તો તે ઓગળીને હવામાં ભળી જાય. તેની તાકાત પણ કેટલી? “
પણ આવા બધા અનેક પરપોટાઓ ભેગા થાય અને, આટલા મોટા જેકુઝીની સપાટીને, તેના અંતસ્તલને, આપણા સ્નાયુઓને ખળભળાવી નાંખે.
જો તે બધાંયને કોઈ કોમ્પ્રેસર વડે શક્તી આપવામાં આવે, તો તે શક્તીમાન હવા, મસ મોટી શીલાઓને પણ તોડી ફોડી નાંખે.
આ તાકાત છે – સંઘબળની, સામુહીક પ્રયત્નોની. બધા પ્રયત્નો એક જ દીશામાં હોય, સંચીત શક્તીથી અભીભુત હોય તો, કેટલાં આશ્ર્યર્યજનક પરીણામો અને પરીમાણો હાંસલ થઈ શકે છે? ભારતની ગરીબ, રાંકડી પ્રજામાં આવા જ એક કોમ્પ્રેસરે એવી તો તાકાત ભરી દીધી કે, ત્રીસ જ વરસમાં રાક્ષસી વીશ્વસત્તા ધરાવતી અંગ્રેજ હસ્તીને ઉચાળા ભરી જવા પડ્યા.
