લો …. લટક્યા ….

      તે દીવસે એક વીશીશ્ટ અનુભવ થયો. અમે અમારા શહેરના પાર્કમાં ગયા હતા. મને એમ કે, હવે હું બાંકડે બેસીશ અને બન્ને બાળ ગોપાળ પ્લેગ્રાઉન્ડમાં રમશે. સાથે લાવેલી, મને બહુ ગમતી પંદરમી સદીના સાગરખેડુઓની, લાયબ્રેરીની ચોપડી હું વાંચીશ. પણ મારા દોહીત્રોનો પ્લાન કાંઈક અલગ જ હતો. એમના ડેડી જોડે અગાઉ આવેલા ત્યારે તેમણે કરેલ પરાક્રમ મને બતાવવાનો તેમને ઉમંગ હતો! હું જે વાંચવા માંગતો હતો, એ સાહસ તો ભુતકાળનું અને બીજા કો’કનું હતું. આ તો ઠોસ વર્તમાનના, નીજી સ્વાનુભવની રસસમાધી મળવાની હતી! મારી અનીચ્છા એ ચઢતા લોહીના ધસમસતા પ્રવાહની આગળ ક્યાં સફળ થવાની હતી?

      એ બાળહઠ આગળ નમતું જોખીને હું તો એ બે જણાની સાથે પાર્કના ટ્રેઈલ પર નીકળી પડ્યો. પેલા બે તો ધસમસતા ઉત્સાહથી આગળ ઉછળતા અને કુદતા જાય. પાછળ મારું રગશીયું ગાડું – પાંસઠ વરહની ઝુકતી, લબડતી ચાલમાં મંથર ગતીએ હાહ લેતું ખેંચાતું જાય. પેલી એક્સપ્રેસ ટ્રેન વારે વારે મને ઝડપ વધારવા ટકોરતી જાય. ” કમ ઓન દાદા! “. રસ્તે ચાલનાર બીજાં પણ આ ગલઢા ટાયડા અને પેલા તરવરીયા તોખાર વચ્ચેનો મીઠો ગજગ્રાહ જોતાં જાય અને મુછમાં મલકાતાં જાય.

      છેવટે અમારું હાઉસન જાઉસન એ મહાન જગ્યાએ પહોંચી ગયું. ‘સમગ્ર વીશ્વમાં આનાથી વધારે ચમત્ક્રુતી અને સનસનાટીવાળી બીજી કોઈ જગા હોઈ જ ન શકે.‘ ; એવો પરમ વીશ્વાસ એ ટુકડીને હતો ! મને આખી પરીસ્થીતીનો ઝડપથી ચીતાર આપવામાં આવ્યો; અને જે નવીન સાહસનો હું સાક્ષી બનવાનો હતો તેનું વીહંગાવલોકન મને કરાવવામાં આવ્યું. આમ તો આ ટ્રેઈલ પર આ જગ્યાએથી અમે ઘણી વાર પસાર થયા હતા. પણ આજની વાત જુદી હતી. હું વીસ્ફારીત નેત્રો સાથે આ મહાન દુસ્સાહસની શક્યતા, અશકયતા, જોખમ ( રીસ્ક ફેક્ટર ! ) વીગેરે વીશે વીચારતો થઈ ગયો. મારા ગણતરીબાજ અમદાવાદી મગજે આ બાલીશ ગાંડપણને તરત આગળ વધતું રોકી લેવાનો નીર્ધાર કરવા માંડ્યો.

       લ્યો, તમે કહેશો : “ વાતમાં મોણ કાં નાંખો? જલદી કહો ને, વાત શી હતી? “

       તો ચાલો મુળ મુદ્દા ઉપર આવું. આ જગ્યાએ રસ્તાની બાજુમાં બેસીને પીકનીક કરવાની લોખંડની એક પાટલી (બેન્ચ) હતી. તેની પાછળ દસેક ફુટ દુર એક ઉંચું ઝાડ હતું. લગભગ ત્રીસેક ફુટ ઉંચું તો હશે જ. આ એક વીશીશ્ઠ ઝાડ હતું. આપણા દેશી વડની યાદ અપાવે તેવું; પણ ઘણું જુદું. વડ કરતાં એ ઘણું વધારે ઉંચું હતું. એની ઉપરથી કો’ક જગ્યાએ વડવાઈઓ જેવા વેલા લબડતા હતા. બાજુના આવા બીજા ઝાડ પરથી લબડતા આવા વેલાઓએ તો જમીનમાં મુળ નાંખીને પોતાની અલગ વીકાસયાત્રા પણ શરુ કરી દીધેલી હતી. પણ આ વેલાને કોઈએ નીચેથી કાપી નાંખેલો હતો. આથી તે જમીનથી એકાદ ફુટ ઉપર રહે તેમ ઝુલતો હતો. અને તેનો બીજો છેડો ઝાડની છેક ઉપરની મજબુત ડાળી પરથી લટકી રહ્યો હતો. ઝાડ આપણા વડ જેટલું ઘટાદાર ન હતું. પણ આ વેલો ખાસ્સો જાડો હતો, એનો વ્યાસ ઓછામાં ઓછો દોઢેક ઈંચ તો હશે જ. તે બરડ નહીં પણ ચીકાશવાળો અને મજબુત હતો. ત્રીસેક ફુટ ઉંચેથી લબડતા આ મજબુત વેલાએ એક નવા જ સાહસને શક્ય બનાવ્યું હતું.

       અમારો નાનકડો વીર તો એ વેલો ઝાલીને પેલી પાટલીની ઉપર ચઢી ગયો. લગભગ દસેક ફુટ એ વેલાનો છેડો ખેચાયો હશે. હું તેને વારું તે પહેલાં તો તેણે એ વેલો પકડીને પાટલી પરથી ઝુકાવ્યું. ટારઝનની યાદ અપાવે તેવી અદાથી તે તો વીસેક ફુટ દુર ફંગોળાયો. જેવો એ વેલો બીજી તરફ પહોંચ્યો અને તેની વળતી યાત્રા ચાલુ થઈ કે, તરત અમારા શુરવીરે તેને છોડી દીધો અને પોતાની ગતીની સાથે તાલ મીલાવી થોડુંક દોડીને તે સફળતાપુર્વક ખાસ્સો દુર જઈ અટકી ગયો. મારી તરફ વીજયી મુદ્રાથી તેણે નીહાળ્યું. હવે મારા જાનમાં જાન આવ્યો. પેલા અમદાવાદી નીર્ધારને દબાવી મેં તેને આ નવા આવીશ્કાર અને સાહસ માટે બીરદાવ્યો. પછી તો એ ભાઈ ક્યાંય ઝાલ્યા રહે? હું ‘ના - ના’ કરતો રહ્યો અને તેણે આ નવી રમત પાંચ છ વખત મને કરી બતાવી; અને મને પણ એ પરમ અને અવર્ણનીય અનુભુતીનો આસ્વાદ માણવા દબાણ કરવા માંડ્યું.

      અને ખરી વાત તો હવે આવે છે; ભાયું ને બેન્યું! બધી ગણતરીઓ, ભય, ઉમ્મરની અશક્તીઓ અને મજબુરીઓ બાજુએ મેલીને હું પણ એ પાટલી પર આરુઢ થયો અને વેલો પકડી લટક્યો અને સફળતાપુર્વક બીજી બાજુ પુગી પણ ગયો – પડ્યા કર્યા વીના હોં ! અને પછી આ નાનકડા સાહસના રંગ અને રસમાં લીન બની ત્રણેક વખત મેં આ ટારઝની પરાક્રમની લીજ્જત માણી હોં! દીકરાઓ મારી ઉપર ઓવારી ગયા. મેં પણ મારો પોતાનો બરડો થાબડી લીધો.

      ક.મા. મુનશીને યાદ કરી લીધા - ‘વાહ, રે મેં વાહ!’ હવે આખા કુટુમ્બના મોટ્ટા ઓડીયન્સ સમક્ષ આ સરકસનું ક્યારે પ્રદર્શન કરવું અને તેની વીડીયો બનાવી ટી.વી.વાળાઓને આપવી કે કેમ, એની યોજનાઓ ઘડતાં અમે પ્લેગ્રાઉન્ડ તરફ પાછા જવા નીકળ્યા !

       આમ આ ડોહા જીવનમાં પહેલી વાર ટારઝનની કની અમેરીકી વેલા પરથી લટક્યા !