છેલ્લો શાવર રુમ – એક અવલોકન

       અમારા સ્વીમીંગપુલમાં આઠ શાવરરુમ છે – તરવાનું પતાવી આવો એટલે ચોખ્ખા પાણીથી નહાવા માટે. રોજ આગળની પહેલી કે બીજી ઓરડીમાં નહાવાનું પતાવતો. માંડ બીજા બે ત્રણ જણ એકસાથે આ માટે આવતા હોય છે. પણ તે દીવસે મને થયું કે લાવ! આજે છેક છેવાડાની શાવરરુમનો ઉપયોગ કરું. અને આ શું? એ તો સાવ કોરી કટ્ટ હતી. કાંઈ કેટલાય દીવસથી તેનો ઉપયોગ થયો હોય તેમ લાગતું ન હતું.

     પેલી અકબર – બીરબલની વાતમાં આવે છે, તેમ ‘સો શાણા પણ બુધ્ધી એક.’ જેવું. બધાય મારી જેમ આગળની બે ત્રણ ઓરડીનો જ ઉપયોગ કરે! પાછળની એટલે કોરી જ રહી જાય ને?

     આપણા મનની પ્રક્રીયા પર તરત ધ્યાન ગયું. આપણે સૌથી સરળ અને ટુંકો રસ્તો હોય તે જ – શોર્ટ કટ – પકડવા ટેવાયેલા છીએ. ‘તરત દાન અને મહાપુણ્ય.’ દુર સુધી જવાની મહેનત કોણ કરે? પણ જે દીવસે ભીડ વધારે હોય, ઓરડી મેળવવાનું કઠણ હોય ત્યારે છેવાડાની ઓરડીઓ પણ વપરાય.

     નવી જરુર ઉભી થાય તો જ નવા રસ્તા શોધવાની તસ્દી આપણે લેતા હોઈએ છીએ. નહીં તો પડેલા ચીલા પર જ ચાલવાનું!