પુલમાં તરતાં – એક અવલોકન

        હું જે પુલમાં તરવા જઉં છું, તે ઈન્ડોર( આંતરીક / બંધ મકાનમાં?) પુલ છે. હું તેમાં ત્રણ લંબાઈ એક બાજુ અને ત્રણ લંબાઈ પાછા વળતાં એમ કુલ છ લંબાઈ તરું છું. પાછા વળતાંની લંબાઈ પીઠ નીચે હોય તે રીતે તરું છું. એ રીતમાં થાક ઓછો લાગે; અને અગાઉની સામાન્ય રીતે તરવાની રીતે લાગેલ શ્રમમાં થોડી રાહત મળે. જ્યારે સીધો તરતો હોઉં ત્યારે પુલના તળીયા પર દોરેલ પાટો દેખાતો હોય. પાછા વળતાં નજર સામે છત હોય. પણ ત્યાંય છતના કોન્ક્રીટના બે બ્લોકને જોડતી પટ્ટી દેખાય. આથી બન્ને તરફની આખી લંબાઈ વાંકા ચુકા થયા વીના સીધા તરી શકાય. પાછા વળતાં જો બેધ્યાન રહું અને સીધાણ ચુકાઈ ગયું હોય તો, તરવાના પટા માટે સળંગ લટકાવેલા દોરડા સાથે હાથ અડકી જાય, અને તરવાનું પાછું સીધું કરી દઉં.

       અમારા નવા રહેઠાણની કોલોનીમાં એક આઉટડોર ( બાહ્ય/ ખુલ્લો?) પુલ છે. અમે અહીં શીયાળામાં રહેવા આવેલા એટલે એ પુલ તો બંધ કરેલો હતો. પણ હવે ઉનાળો આવતાં એ પુલ ચાલુ થયો છે. બે દીવસથી અમે બધાં એમાં તરવા જઈએ છીએ. છોકરાંવને બહુ મજા આવે છે. નવા મીત્રો પણ થયા છે. એમાં ગઈકાલે હું પહેલી વાર મારી રોજની આદત પ્રમાણે તર્યો. સીધા તો બરાબર તરાયું કારણકે. બહારનું બધું દ્રશ્ય બરાબર દેખાતું હતું. પણ પાછા વળતાં તો ઉપર ખુલ્લું આકાશ જ હતું. બીજું કાંઈ દેખાતું જ ન હતું. સામો કીનારો જરા જલદી આવી ગયો. મને થયું, ‘લે! અહીં તો ઝડપથી તરાય છે.’ પણ કીનારો પકડીને જોયું તો હું 90 અંશ ફરી ગયો હતો! સામેના કીનારે પહોંચવાની જગ્યાએ બાજુના કીનારે લાંગર્યો હતો! તરતાં તરતાં ક્યાં દીશા ચુકાઈ ગઈ તે ખબર જ ન પડી.

       અરે! ભાઈ, જીવનના તરાણમાંય આવા કોઈ પટા કે પટીઓ– કોઈ ધ્રુવતારક, કોઈ લક્ષ્ય – જરુરી હોય છે. એના વીના આપણું નાવ ક્યાં અને ક્યારે ખોટા મારગે ચડી ચાય તે ખબર જ ન પડે. ક્યાંક ખોટા કીનારે નાવ પહોંચી જાય. જ્યાં પહોંચવાનું હોય તે લક્ષ્ય તો દુર જ રહી જાય.