130 ડોલરમાં ઘોડા જોયા!

     આ વાત 2001ની સાલની છે.

    મારે અમેરીકા આવ્યે છ એક મહીના થયા હશે. અમેરીકા પારકો દેશ હોવા અંગેનું શરુઆતનું વલણ કુણું પડ્યું હતું, અને ધીમે ધીમે અહીંની જીવન પધ્ધતીથી માહેર થતો ગયો હતો. મારી દીકરીને બે દીકરા છે. એમની સેવા એ મારી નવી નોકરી! પણ દીકરી અને જમાઈને સતત એમ લાગ્યા કરે કે, આખી જીંદગી ઘરની બહાર રહેલ આ જીવ ઘરમાં મુંઝાતો હશે. આથી હું અહીં આવ્યો કે તરત જ મને એની જુની કાર આપી દીધેલી. નાના દીકરાને એક બેબી સીટરને ત્યાં મુક્યો હતો, જેથી મને ચારેક કલાક રાહત મળે. હું જ બેબી-સીટરને ઘેર એને મુકી આવું; અને પાછો લઈ આવું. દેશમાં હતો ત્યારે તો મારી ગાડી ચલાવવા કમ્પનીએ ડ્રાઈવર આપેલો; અહીં તો હું જ ડ્રાઈવર! અને મનેય આ નોકરી બહુ ગમતી. બાબલાને મુકીને થોડું ફરી આવતો. કો’ક વાર લાયબ્રેરીમાં તો કો’ક વાર ‘મોલ’માં. પગ ઠીક છુટો થતો અને નવું નવું ઘણું જાણવા પણ મળતું. મારી પત્ની પણ કો’ક વાર મારી સાથે આ સહેલ માણવા આવતી.

     એક દીવસ એ બેબી-સીટર રહેતી હતી, તેના ઘરથી આગળ જવા મન થયું. અમે રહેતા હતા તે શહેરનો ત્યાં અંત આવી જતો હતો. રસ્તાની બન્ને બાજુએ મોટાં કમ્પાઉન્ડવાળાં મકાનો હતાં. થોડેક આગળ તો મોટાં રેન્ચ આવી ગયાં. અહીં શોખીન માણસોના ઘોડાર હતા. ઘણા બધા ઘોડા હતા. એક બે રેન્ચમાં અલમસ્ત ગાયો અને ગોધા પણ હતા. મને મજા આવી. મનમાં થયું , ‘કાલે બાબલાને આ બતાવીશ. એને મજા આવશે.’ નહીં તો આ સાફ સુધરા શહેરમાં કારોની વણજાર જ જોવા મળે, પ્રાણી એક પણ નહીં.

    બીજા દીવસે બાબલાને પાછો લઈને, હું એને આ વીસ્તારમાં લઈ ગયો. સાવ સુનકાર રસ્તો હતો. ખાસ અવરજવર ન હતી. મુખ્ય રસ્તાથી બાજુના રસ્તે મેં ગાડી લીધી , જેથી ઉભી રાખું તો વાંધો ન આવે. હવે તો અમે છેક અંદરના ભાગે પહોંચી ગયા હતા. ઘોડા દીવાય બીજું કોઈ માણસ દેખાતું ન હતું. મેં ગાડી રસ્તાની બાજુમાં પાર્ક કરી, અને બહાર નીકળ્યો.

    અને… રોજની આદત પ્રમાણે મેં ગાડી લોક કરી દીધી. એક જ સેકન્ડમાં આ ક્રીયા પતી ગઈ. તરત મને ખ્યાલ આવ્યો કે, ગાડીની ચાવી તો અંદર રહી ગઈ છે. જો થઈ છે !

    મેં બધા દરવાજા ખટખટાવી જોયા. પાછળની ડીકી પણ ખોલવા વ્યર્થ પ્રયત્ન કર્યો. પણ ગાડી તો જડબેસલાક બંધ! બાબલો અંદર પુરાયો અને હું બહાર. મેં એને ઘણા ઈશારા કરી સમજાવવા પ્રયત્ન કર્યો કે, બારી ખોલી દે. પણ એ માત્ર બે જ વરસનો હતો. એ મને શી મદદ કરી શકે? અને એને અહીંના કાયદા મુજબ બેબી-સીટમાં બાંધીને બેસાડેલો હતો. એ જાતે છુટી શકે તેમ પણ ન હતું. મારી પાસે તો કદી સેલ ફોન હોતો જ નથી. રસ્તા પર એક ચકલું પણ ન ફરકે. ચારે બાજુ મોટાં કમ્પાઉન્ડવાળાં રેન્ચ અને એમાં ઘોડા. પણ એક માણસ નજર ના આવે. મકાન પણ રેન્ચની અંદર ઘણે દુર હતાં. અને ત્યાં જવામાંય બીક લાગે. બાબલાને ગાડીમાં એકલો મુકીને જવું પણ શી રીતે? એ રડે અને કો’ક ખરાબ જણ એને ઉપાડી જાય તો? મારી તો બુધ્ધી જ બહેર મારી ગઈ. કશું સુઝે જ નહીં.

     ઉપર આભ અને નીચે ધરતી અને વચ્ચે અમે બે ય છુટા પડી ગયેલા. વચ્ચે એક જ ઈંચનું અંતર; પણ એ અંતરપટ શી રીતે ઉતારવો? ખુદ બનાવેલી કેદમાં હું કેદી બની ગયો હતો. આમ તો બાબલો પુરાયો હતો; પણ હું વધારે પુરાયો હતો.ખુલ્લી હવામાં હતો તો પણ. હું તો બાપુ ગજબનો હલવાણો. હવે કરવું શું?

    અને ત્યાં મને એક ફળદ્રુપ વીચાર આવ્યો. ડુબતો તરણું શોધે તેમ મને એક જ માર્ગ દેખાયો. અને તે હતો – બારીનો કાચ ફોડી નાંખવાનો. મને રસ્તાની બાજુએથી એક ઠીક ઠીક મોટો પથ્થર પણ મળી ગયો. મેં જોર કરીને આગળની બારી ઉપર એને ઝીંક્યો. બાબલો જે બાજુ હતો એની સામી બાજુએ. જેથી કાચની કરચ એને ન વાગે. પહેલાજ પ્રયત્ને મેં આ જેલ તોડી. આગળની બન્ને સીટ ઉપર તો કાચના ટુકડા છવાઈ ગયા હતા. બાબલાને તો આ નવી જાતનો ફટાકડો ફુટેલો જોવાની મજા આવી. એ તો માળો તાળીઓ પાડીને ખીલખીલાટ હસે. મને પણ હવે હસવું આવી ગયું. લો! છુટ્યા તો ખરા.

     જે થવાનુ હતું તે થયું; એમ માની મેં બાબલાને બહાર કાઢ્યો અને ઘોડા બતાવ્યા. પછી પાછા ઘેર સીધાવ્યા, અને મારી ઘરવાળીને આ મોંકાણના સમાચાર આપ્યા. સાંજે બધાં ઘેર પાછા આવ્યા ત્યારે મને સધીયારો અપાયો કે, કશો વાંધો નહીં. કારનો કાચ તો નવો નંખાવી દઈશું. તરત જમાઈએ ફોન કર્યો અને કલાકમાં તો આવું કામ કરનાર કારીગર આવી ગયો; અને કાચ બદલાઈ ગયો. કાચની કીમ્મત 30 ડોલર અને મજુરીના 100 ! મુળાના પતીકા જેવા કુલ 130 ડોલરનું મારી એક ભુલના કારણે આંધણ થઈ ગયું.

     અને બોધપાઠ મળી ગયો કે, ચાવી આપણી પાસે હોવી જ જોઈએ – ગાડીની હોય કે જીંદગીની !