સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

બ્લોગીંગનું એક વર્શ – મારો અનુભવ – ભાગ 3

ભાગ -1   :    ભાગ -2   

(એય …….  ભાયું ને બેન્યું ! ઉંઝા જોડણી વાપરવા બદલ જરીક મને ખમી ખાજો બાપલા ! )

        સ્વાનુભવની બીજી વાત…….. આ બ્લોગીંગ માળું એક વ્યસન બની ગયું છે. તેના કારણે રોજના ઇમેલોની સંખ્યા પણ ઘણી વધી ગઇ છે. જે પ્રવૃત્તી નીજાનંદ માટે શરુ કરી હતી, તે થોડી બોજારુપ બનતી જતી હોય તેમ સતત લાગ્યા કરે છે. હવે તો નેટ પર વાંચવાનું પણ ઘણું બધું વધી ગયું છે. ઘણું જતું પણ કરવું પડે છે. માટે દરરોજ દરેક બ્લોગ પર એક ટપાલ મુકવાનો નીયમ નેવે મુક્યો છે. જ્યારે પ્રેરણા થાય, સમયની અનુકુળતા હોય અને બીજા કામોની અને જવાબદારીઓની ધોંસ ન હોય ત્યારે આ પ્રવૃત્તી કરવી; તેમ નક્કી કર્યું છે. વળી ટાઇમ સ્ટેમ્પની સગવડના કારણે આગોતરી પોસ્ટ કરી શકાય છે, તેનો લાભ લેવાનું પણ શરુ કર્યું છે. પણ હવે ક્યાંક બ્રેક મારવી પડશે એમ લાગે છે!

       સ્વાનુભવની ત્રીજી વાત  ……..એક સાવ નવો ત્રીભેટો પણ આકાર લઇ ચુક્યો છે. અને તે એ કે, આ પ્રવૃત્તીએ ‘પેશન’ માંથી ‘મીશન’ નું સ્વરુપ કંઇક અંશે ધારણ કર્યું છે. આપવાની નવી જન્મેલી વૃત્તી, જાતમાંથી બહાર આવી જવા મારા હોવાપણાને લલચાવી રહી છે. આનાં મીઠાં તેમજ માઠાં ફળ પણ ચાખવા મળતા જાય છે. જ્યારે ખુદની બહાર આવીએ ત્યારે આપણી ચીત્તવૃત્તી કોઇને અનુકુળ આવે, કોઇને ના પણ આવે. આમ સારા નરસા અનુભવો પણ થવા માંડ્યા છે. લોકોના સ્વભાવના વૈવીધ્યનો પણ ઠીક ઠીક અનુભવ થતો જાય છે ! હવે આ રસ્તે ચાલ્યા બાદ પાછા કદમ તો શેં મુકાય ? વળી આ ખુદમાંથી બહાર આવવાના સાવ નવા નક્કોર અનુભવની સાથે થોડી થોડી પ્રીતડી પણ બંધાતી જાય છે !

      સ્વાનુભવની ચોથી વાત  …… હવે વાતો મંડાણી છે – એક કેન્દ્રીય ગુજરાતી વેબ સાઇટ બનાવવાની. આની પહેલી પરીક્લ્પના મારા દીમાગમાં આજથી છ કે સાત મહીના પહેલાં પેદા થઇ હતી, જેમાં બધા ગુજરાતી બ્લોગો અને વેબ સાઇટોનું વીભાગવાર સમ્મેલન વાંચવા મળે. જ્યાં નવા બ્લોગરો માટે માર્ગદર્શન મળી રહે. રોજના સુવીચાર, શેર, વ્યક્તીવીશેશ, ટુચકા અને કોયડા પણ હોય. બાળકો અને ગૃહીણીઓ માટે અલગ વીભાગ હોય. વાચકો માટેનો ચર્ચામંચ હોય – જ્યાં અનેક વીશયો પર નીરંતર ચર્ચા અને વીચારવીમર્શ કરી શકાય. મેં તો માત્ર આમ વીચાર્યું જ હતું, પણ હ્યુસ્ટનના શ્રી. વીજય શાહે આ માટેનું બીડું ઝડપ્યું છે; અને ચાર પાંચ જવાંમર્દ જવાનીયાંઓએ આ માટે કમર પણ કસી છે. મને ચોક્કસ આશા છે કે, આ પ્રયત્નો એળે નહીં જ જાય, અને મોડા કે વહેલાં આવી વેબ સાઇટ બનશે જ. જ્યારે પણ તે આકાર લેશે ત્યારે, નેટ પર એક જ મંચ પર, આપણી વહાલી અને જાજરમાન ‘ મા ગુર્જરી’ સાતેય ખંડમાં ગૌરવથી મ્હાલશે.

          એક વર્શના આ બધા અનુભવોના આધારે અને આવી ગયેલ નેટ યુગની જરુરીયાતોને ધ્યાનમાં રાખીને નીચેની આચારસંહીતા મેં મારા પોતાના માટે નક્કી કરી છે :-

  1. સમયની અનુકુળતાએ કાંઇ ને કાંઇ પ્રદાન નેટ પર કરતા રહેવું , પણ તેનું વ્યસન પડે અને બીજી જવાબદારીઓ અદા કરવામાં અડચણ થાય તેનાથી દુર રહેવું.
  2. બની શકે તેટલા મારા રસના વીશયો પીરસતા બ્લોગ કે વેબ સાઇટની મુલાકાત લેવી, અને તેના સંચાલકોનો ઉત્સાહ વધે તેવી નાની મોટી કોમેન્ટ આપતા રહેવું.
  3. ઉગતા બ્લોગરોને બની શકે તેટલી મદદ કરતા રહેવું.
  4. નેટ પર બની શકે તેટલા વૈવીધ્યવાળી સામગ્રી પીરસાય તેવી પ્રક્રીયામાં સાથ આપવો.
  5. આ પ્રવૃત્તી દેશ પરદેશના ખુણે ખાંચરે રહેતા આમ આદમી સુધી કઇ રીતે પહોંચાડી શકાય, તેનો પરામર્શ કરતા રહેવું, અને મીત્રોને આ માટે સહકાર આપવા પ્રેરવા.
  6. એક નવા, મુક્ત મનના, કોઇ પણ પુર્વગ્રહ વીનાના અને વૈશ્વીક માનવ ચેતનાના ખયાલને ઉજાગર કરતા વીચાર-પ્રવાહને આકાર આપવાની પ્રક્રીયામાં સહભાગી થવું, અને તેમાં ઉદ્દીપન થાય તેવી પ્રવૃત્તીને પ્રાધાન્ય આપવું.

         મને ચોક્કસ વીશ્વાસ છે કે, માનવ ચેતનાનો આવી રહેલો નવો યુગ ‘નેટ યુગ’ જ હશે. આ શક્તીશાળી સાધનના પ્રતાપે મુળમાંથી જ માનવીય હોય તેવી વીચારસરણી ઉજાગર થશે, થશે ને થશે જ. કોઇ પણ ધર્મ, જાતી, રંગ, માન્યતા અને પુર્વગ્રહ રહીત એક નવી માનવજાતીના ઉત્કાંતીના આ નવા તબક્કામાં આપણે આપણો યત્ કીંચીત ફાળો આપીએ તો આપણે આપણો ધર્મ અદા કર્યો ગણાશે.
         મહામાનવના જન્મની પ્રસુતીપ્રક્રીયાનો આ એક ભાગ છે. ચાલો આપણે સૌ આ મંગળ ઘડીને વધાવીએ.

 –   સમ્પુર્ણ

—————————————————————————————-

ઉંઝા જોડણીમાં જ આ ત્રણ લેખ લખવાનો પ્રયોગ કેવો લાગ્યો?

         મારી ચીત્તવૃત્તી આ બાબતમાં સાવ મુક્ત અને પુર્વગ્રહ રહીત છે.  64 વર્શથી પડેલી આદતના કારણે લખવામાં થોડી ઘણી તકલીફ તો પડી છે જ. અરે! ઘણી જગાએ સામાન્ય જોડણીમાં લખાયેલો શબ્દ સભાન રીતે અને પ્રયત્ન પુર્વક નવી રીતે પણ લખવો પડ્યો છે ! પણ એકંદરે એક મહાન ઉદ્ વેગમાંથી મુક્તી મળી છે કે, ક્યાંક જોડણીની ભુલ રહી ગઇ હશે તો? કોઇકે અર્થનો અનર્થ થતો હતો, તેવી એક બે જગાની સાવ યોગ્ય ટીકા પણ કરી. એવું થોડું ઘણું તો રહેવાનું ! આમે ય પહેલાં ખોટી જોડણીને કારણે મુદ્રારાક્ષસો વીલસી જતા જ હતા ને ?!! અહીં વાક્યમાં સંદર્ભની સાપેક્ષતાના કારણે શબ્દનો સાચો અર્થ ગ્રહણ કરવામાં ખાસ કાંઇ અગવડ પડે તેમ મને લાગતું નથી.  અને જે સાધનની મદદથી આપણે સરળતાથી આપણા વીચારનો ભાવ સામી વ્યક્તીને સમજાવી શકીએ તે આપણી ભાશા, એમ હું માનું છું. અહીં અમેરીકામાં પાર્કમાં કોઇ મેક્સીકન કે વીયેટનામની વ્યક્તીને હું મારી વાત સમજાવી શકું તો મને અભીવ્યક્તી કરતાં આવડે છે તેમ ગણાય !
      અને જીવનમાં  આપણે કેટકેટલા ચઢાવ અને ઉતરાવમાંથી પસાર થઇ ચુક્યા છીએ ? ક્યાંય કશી ય બાંધછોડ ન જ કરી હોય, તેવા એક મહાનુભાવ કે એક સન્નારી આંગળી તો ઉંચી કરે ! તેમને સો સલામ મારી દઉં.  ( હવે માળું ! નેટ પર આંગળી શી રીતે ઉંચી કરાય? ! આવડતી હોય તો કરજો. ) અહીં થોડી મારી માન્યતાઓમાં બાંધછોડ કરી, પણ ખોટું લખવાનો પરીતાપ મારા જેવા અદના માનવીને માથેથી તો ટળ્યો …….. ! 
       પસં તો આપ હંધા ભાયું નં બેન્યુંને ચ્યમનું લાગ્યું સં,  તીં  કે ‘જો મારા બાપલીયા ! 
     ( આ સમજાય છે ને? –  આ પણ આપણી જ ભાશા છે અને મને તો બઉ મેંઠી લાગં સં.  આપણાં બધાં ગંદા ગોબરાં કામ કરતાં આપણાં વ્હાલા ભાઇબ્હેનોની આ ભાશા આપણે સમજી જ લઇએ છીએને?  તેમની વ્હાલથી ભરેલી આ ભાશા, કપટી અને મનના મેલાં વીદેશીઓની સુસંસ્કૃત ભાશા કરતાં મને તો બહુ જ પ્યારી લાગે છે.
      તમને ગમી? ) 

         સૌને વીનંતી કે આ ત્રણ લેખોમાં ઉંઝા જોડણીમાં જ લખવાના આ પ્રયોગની ચર્ચામાં મુક્ત મને જોડાય.
         મને કાંઇ માઠું નહીં લાગે.

9 responses to “બ્લોગીંગનું એક વર્શ – મારો અનુભવ – ભાગ 3

  1. Harnish Jani એપ્રિલ 11, 2007 પર 10:37 એ એમ (am)

    Jodni ni mathakut karva karta Gujarati bhasha takavo–Bhasha nashta thava mandi chhe—Tamara vishay ane bhasha ma barkat nahi hoy to gamete Jodni madad karvani nathi -Bhasha sharir chhe-Jodni vastro chhe —
    Hranish Jani

  2. Sarjeet એપ્રિલ 11, 2007 પર 10:52 એ એમ (am)

    આ વખતના આપના અનુભવો અને એનું શબ્દસ્વરૂપ ગયા વખત કરતાં પણ વધુ સારુ છે દાદા. તમે જે વાતો કરી છે એ એક બ્લોગરને પોતીકી લાગવાની જ. સૌને થયેલા સારાં-નરસાં પણ બધી જ રીતે નવા રોમાંચથી ભરપૂર અનુભવોને શબ્દરૂપ આપવા બદ ધન્યવાદ અને આભાર.

  3. Pancham Shukla એપ્રિલ 11, 2007 પર 11:05 એ એમ (am)

    Accepting Unza Jodani is a personal choice. However, I am better with the conventional one. I would certainly encourage the use of conventional jodni to my family and friends. I would prefer to make some errors in conventional jodani rather than myself a machine of producing sterio type, diction less bunch of characters (no diversity at all in the modern diverse world!).

    The jodani helps in prounanciation. I just imagined people speaking or reciting poems as per Unza jodani and my mind is clutterd with reckless noise. To me, this is indeed a substandard approch of mechanical minds. Probably one day some one would propose to map the alphabets with simple numbers and make Gujarati more interntional and computer friendly- I would be the happiest person if the next evolution of Unza jodani takes this numerical approach.

  4. વિવેક એપ્રિલ 11, 2007 પર 11:42 પી એમ(pm)

    I agree with Pancham & Harnishbhai… Just because we can not attain perfection, we can not cut short it… નિશાન ચૂક માફ, નહીં માફ નીચું નિશાન…..

    મારે એક જ વાક્યમાં ઉંઝા જોડણી વિશે કંઈ કહેવાનું હોય તો હું આ મારો ખાનગી રાખેલો શેર કહું:

    બધાને દીર્ઘ ‘ઇ’ ને હ્રસ્વ ‘ઉ’માં ફેરવી ઉંઝો,

    ટકે શેર જ કરે સૌને રચો એ વ્યાકરણ ઘરનું….

  5. Ramesh એપ્રિલ 15, 2007 પર 10:09 પી એમ(pm)

    we enjoy reading your blogs. Keep it up. KBD (kona Bapani Diwali). You sweat we enjoy the sweets. I agree with Vivek for Unza Jodani. eveything is Dirgh.

    Ramesh

  6. Mahendra Shah એપ્રિલ 16, 2007 પર 11:00 એ એમ (am)

    Dear Sureshbhai,

    Congratulations for completing one year of blogging. I am impressed with your ” My experience with Gujarati Blogging”. I agree with you. While doing this kind of work, we get satisfaction, Neejaanand, frustration and also, addiction. And at the same time as you mentioned, we have to be very conscious, to make sure, our “hoo” doesn’t over power us. Also, on the other side, we come across with all kind of people, some appreciate, some recognize, some would write a ” thank you” note, some will acknowledge you and there are ( more than 80% ) some who don’t give a damn!!! But, like you, I learned from my e-cartooning, as long as we enjoy what we are doing, and by doing that without hurting any one, if we can entertain our friends with our clean creativity. That will be the accomplishment. If some one will see my cartoon & answer me ” you made my Day!” I will feel good, but at the same time, if some one doesn’t, I won’t feel bad either. I just pray to god.., “If I am not famous, not popular, not held any high position, not a big politician, kavi, sahityakar or a community leader or what not..,, it’s fine. Just give me a strength to be a good human being, a good friend, a good husband, a good father, a good person.” That’s what I would want.

    regards.

    Mahendra.

  7. Pinki ઓગસ્ટ 15, 2007 પર 9:44 એ એમ (am)

    shu dada tame pan daravo chho
    haju aje to pahelo divas chhe pan
    sache ghanu agharu chhe ……………
    pan mane bahu chinta nathi tame chhone .

    aatla badha blogni vachche maro blog pan
    tamare j sachavano chhe ne.

    haa, nana balakni jem j eni care laiye chhe
    ane aanand pan etlo j ave chhe jate vavela
    mograne ful avyu tyare thayelone etlo j

    regards,
    Pinki.

  8. Jalesh Dikshit નવેમ્બર 7, 2007 પર 7:49 પી એમ(pm)

    Pinkini jêm angreji âlphâbet sâthe gujarâti lakho, jodňi no prashnaj nâ rahe. Traň vadhare vyanjan êôâ râkhvathi âkho kôydoj ukli jây chhe.Nâ rahe gujarâti lipi, na rahe kôydo! Hrasva i ne mâte ek ane Dirgh i ne mâte bê ii vâparvâthi Pitru Pitâ ane loko paňii piitâ thai shake chhe.

  9. Rajendra Trivedi જૂન 18, 2008 પર 10:12 પી એમ(pm)

    Let us not focus on who and how one can speak and or write to connect!

    http://www.yoaeast.net

તમારા વિચારો જણાવશો?

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: