સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

ઈશ્વર

     તેને કદી કોઈએ જોયો નથી, તેના વીશે જગતમાં સૌથી વધું લખાયું છે, તેના અનેક ચીત્રો અને શીલ્પો પણ બન્યાં છે. અને તે પણ વીશ્વના દરેકે દરેક દેશમાં, વીશ્વની દરેકે દરેક જાતીમાં.

      એ છે – ઈશ્વર.

     આવું કેમ છે? બહુ જ સાદાં અને સરળ કારણો છે. મનવાળા માનવીને હમ્મેશ જીવનની ક્ષણભંગુરતા, અનીશ્ચીતતા, અને ભયો સતાવતા રહ્યા છે. આ સતામણીના એક ઉકેલ તરીકે તેણે એક સર્વશક્તીશાળા અસ્તીત્વની હમ્મેશ ખેવના કરી છે, જે તેને આ વીદારી નાંખે તેવી વીટંબણાઓમાં સધીયારો આપે, રક્ષણ આપે, ઉગારે. વળી તેની તર્કસંગત વીચારસરણી વડે તે એ પણ જોઈ શકે છે કે, કોઈ ઘટના કારણ વીના ઘટતી નથી. તો આટલું જટીલ જગત અને જીવન એની મેળે તો ન જ બન્યું હોય ને? આથી એણે એવા અસ્તીતવની પરીકલ્પના કરી કે જે બધા સર્જનનો સર્જક હોય. તેણે એવી મહાન શક્તી પણ ઈશ્વરમાં કલ્પી કે જે નકારાત્મક તત્વોને સંહારી, સત્ય અને શુભની સ્થાપના કરે.

        આમ માણસ ઈશ્વરની કલ્પના કરતો રહ્યો છે. તેના ચીત્રો, તેનાં શીલ્પો બનાવતો રહ્યો છે. કોઈ તેને સાકાર કલ્પે છે – કોઈ નીરાકાર. પણ માણસને ઈશ્વર વીના ચાલ્યું નથી. અને આમાં કશું ખોટું પણ નથી. નાસ્તીકો આ વાતને નહીં સ્વીકારે. પણ જીવનના સંઘર્શોને પહોંચી વળવા આ માન્યતા થકી માણસને અસીમ બળ મળતું હોય તો તે ઘટીત છે જ. કોઈ પણ માન્યતા આપણને સક્રીય બનાવતી હોય, શક્તીમાન બનાવતી હોય, આપણને દોડતા રાખી શકતી હોય, બેસી પડેલાને છલાંગ ભરાવી શકતી હોય,  એકબીજાની સાથે પ્રેમભાવના અને ભ્રાત્રુભાવ પ્રગટાવતી હોય તો તે ઈચ્છવા યોગ્ય જ ગણાવી જોઈએ.

         માત્ર આટલે સુધી જ આ માન્યતા ટકી હોત તો તો ઠીક. પણ આને કારણે ઘણી ખરાબીઓ પણ ઉભી થઈ. મેં ઈશ્વરની જે કલ્પના કરી હોય તે બીજા કોઈની કલ્પના કરતાં જુદી હોય તો તેનો ઈશ્વર અને મારો ઈશ્વર ટકરાય, બાખડે – અથવા તે ઈશ્વરો વતી અમે બે બાખડીએ! લોહી રેડાય, અને શક્તીમાન થવાની લાહ્યમાં હું અવલમંજીલ પણ પહોંચી જઉં! હજારો વર્શોથી આવા લોહીયાળ સંઘર્શો થતા આવ્યા છે – કરુણાના સાગર સમા ઈશ્વરના નામ પર.

          અરે એક જ ધાર્મીક માન્યતામાં પણ ખટરાગ પેદા થયા. અને ફાંટા પડ્યા. જીસસ એક જ – પણ કેથોલીક, પ્રોટેસ્ટન્ટ, પ્રેસ્બીટેરીયન, બેપ્ટીસ્ટ, સીરીયન વી. ફાંટાઓ જુદા જુદા. વૈશ્ણવ, શૈવ, શાક્ત, સ્વામીનારાયણ, રાધાસ્વામી… અરે સ્વામીનારાયણમાંય અલગ અલગ ફીરકાઓ. ઈશ્વરને કેમ ભજવો તેના વીવાદ! મુળ મુદ્દે ઈશ્વરના નામે ભેગી થતી અઢળક સમ્રુધ્ધી, સત્તા, શક્તી અને અનુયાયીઓની ફોજ પર આધીપત્યની મુઠ્ઠીભર વ્યક્તીઓની સ્વાર્થી લાલસાઓ.

          બીજી એક આનાથી પણ વધુ હાનીકારક ખરાબી સર્જાઈ તે એ કે, હું ઈશ્વરની આરાધના કરું, એટલે મારું બધું ઉત્તરદાયીત્વ સમાપ્ત. હજાર હાથવાળો બાકીનું બધું સંભાળી લેશે! સાવ અકર્મણ્યતા. મહમ્મદ ગઝની સોમનાથ પર ચઢી આવ્યો ત્યારે તેનો સામનો કરવાને બદલે, ભગવાન શંકર એને જેર કરી નાંખશે તે આશામાં તેને પુજતા રહ્યા. સર્વ શક્તીમાન પ્રભુની કેટકેટલી મુર્તીઓ પામર યવનોના આક્રમણને ખાળી ન શકી.

         બીજા સંદર્ભમાં આ માન્યતાઓનો આગ્રહ એટલો બધો કે, તેના ગુરુઓ કહે તે સીવાય એક હરફ પણ ઉચ્ચારે તે પાપી. તેને માટે શીક્ષાઓ તૈયાર.  સહેજ વીરોધી સુર કાઢવા માટે ખ્રીસ્તી પાદરીઓએ ખ્રીસ્તી બ્રુનોને જીવતો સળગાવી દીધો. અને આ બધું એ પરમક્રુપાળુ , દીનદયાળ, કરુણાના સાગરના નામે.

         અને ભગવાનના પુજન અને અર્ચનમાં મગ્ન આપણે ભગવાનને છપ્પન ભોગ ધરાવતા રહ્યા, સામૈયાઓ કરતા રહ્યા, અન્નકુટો અને યજ્ઞો યોજતા રહ્યા અને એ દરીદ્રનારાયણના મહાલયની પાછલી ભીંતે દરીદ્રતા કણસતી રહી. ભુખ્યાંને રોટલો આપવાની માનવતા ભુલાઈ. નાગાં પુગાં માનવીઓનો તારણહાર મોંઘાદાટ રેશમી વાઘામાં મહાલી રહ્યો. જે મહેનતકશ માનવીઓ આખા સમાજની ગંદકી સાફ કરે, તેમને એ મહાલયમાં આવવાની પણ મનાઈ ફરમાવાઈ. ગરીબની ઝુંપડીનો દીવો બુઝાવી ગરીબોનો બેલી ઝાકમઝોળ રોશનીમાં ઝળહળી રહ્યો.

મંદિર ભીતર છપ્પન છપ્પન ભોગ લગાવી,
આ પત્થરનો ઇશ્વર શાના જલસા મારે?
ને મંદિરની બહાર ભભુક્યા કરતી,
આ જઠરોની જ્વાળા,
કોઇ ન ઠારે? કોઇ ન ઠારે?
– કૃષ્ણ દવે

      અને આ બધી અવઢવમાં ઈશ્વર પણ માનવસહજ નબળાઈઓની ઝપટમાં આવી ગયો. જે સર્વ શક્તીમાન મનાતો હતો તે અસહાય બનીને આ બધી જફા અને ઝગડાનો મુક પ્રેક્ષક બની ગયો.

માનવ ન થઈ શક્યો તો એ ઈશ્વર બની ગયો……

         શું આપણી ઈશ્વરની કલ્પના સાથે આ કુરુપતા સુસંગત છે? શું આપણો ઈશ્વર આવો?

         ક્યારે આપણે ખરા ઈશ્વરને જોતાં થઈશું? એ તો આપણી અંદર છે. આપણા હર એક શ્વાસમાં છે. અરે ઈલેક્ટ્રોન અને પ્રોટોનનીય અંદર એ તો મહાલે છે. ‘હું’ ને ઓળખીશું એટલે તે ઓળખાઈ જશે.

          મારે તો ‘એ’ ઈશ્વર જોઈએ, મારા હોવાપણામાં હાજરાહજુર બેઠલો ઈશ્વર.  પેલો કુરુપ ઈશ્વર નહીં જ. મારે એવા ઈશ્વરની પાસે ઢુંકવું પણ નથી. ભલે તેની ક્રુપા મારા પર ન વરસે. ભલે ને મારે ચોર્યાશી લાખ શું, ચોર્યાશી કરોડ જન્મ લેવા ન પડે…..  મહામુલું જીવન તેણે આપ્યું છે. તેને સાર્થક કરી હર ક્ષણ જીવી શકું તો પણ બસ.

          હું માનવી માનવ થાઉં તો ઘણું.

31 responses to “ઈશ્વર

  1. Chirag Patel જાન્યુઆરી 9, 2008 પર 10:36 એ એમ (am)

    દાદા, તમે હવે અદ્વૈતની રાહ પર છો! સહુથી આધુનીક આધ્યાત્મીક તત્વજ્ઞાન એ જ છે.

    અહીં મને સ્વામી વીવેકાનન્દે ઉપદેશેલ અને ગાંધીબાપુએ આત્મસાત કરેલ શબ્દ ‘દરીદ્ર નારાયણ’ યાદ આવી ગયો…

  2. Pradip Brahmbhatt જાન્યુઆરી 9, 2008 પર 4:54 પી એમ(pm)

    શ્રી સુરેશભાઇ,
    આપની રજુઆત ખુબ જ સાચી છે.આપના આ વિચારોમા હું સંપુર્ણ સહમત થાઉ છું કારણ મારી માન્યતા પણ તે જ છે.આપના આ લેખ માટે મારા ખુબ જ અભિનંદન.આભાર.
    લી.પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ,હ્યુસ્ટન.

  3. Harnish Jani જાન્યુઆરી 9, 2008 પર 6:50 પી એમ(pm)

    Very Good–Almost everybody thinks on this line-
    Correction–Not Mahmad Ghori— Mehmud Gazani attcked Somanath.

  4. jjkishor જાન્યુઆરી 9, 2008 પર 8:14 પી એમ(pm)

    ગુજ.નેટજગત પર આ બધું પરીતોષ આપનારું છે. આવી રજુઆતો આપણી ભાષાકીય, સાહીત્યીક જ નહીં માનસીક-બૌદ્ધીક અને વ્યાવહારીક શક્તીઓને બહાર લાવનારી અને સર્વજન હીતાય બની રહેનારી છે.

    તમારું ચીંતન અનેક અથડામણોમાંથી [અથડામણો-અડચણો જ ફીલ્ટર હશે ?] ગળાઈને પથ્થર ફોડીને નીકળતાં ઝરણા જેવું બની રહ્યું છે.

    બહુ જ સંતર્પક વાતો છે આ બધી.

  5. Dr. Dinesh O. Shah જાન્યુઆરી 9, 2008 પર 9:32 પી એમ(pm)

    Dear Sureshbhai,

    My congratulations and compliments for your presentation of an excellent write up on the concept of God, its emegence in the mind of man and the conflicts, bloodshed and social injustice that followed. As a scientist, I do not see any thing in your write up that I would disagree. I may quote two lines from my poem,

    Hajari tari hati aa srushtine khune khune
    to mandir masjid ne taru rahethan samju kya sudhi ?

    Ravindranath Tagore had written that when a procession from temple was going on a road, people were throwing flowers etc on the chariot carrying the Statue of God. The road felt that people are honoring it, the bullocks felt they were being honored, the statue felt, it was being honored and real God was smiling from the sky !!!

    Again, many thanks for a unified view on religions and God!

    Dinesh O. Shah, Gainesville, FL, USA

  6. GS123 જાન્યુઆરી 10, 2008 પર 1:16 પી એમ(pm)

    See the following article where swami Vivekananda teaches a lesson to an atheist using that person’s logic and argument.

    http://www.gujaratsamachar.com/gsa/20080110/guj/supplement/d1.html

  7. કલ્પેશ જાન્યુઆરી 12, 2008 પર 11:26 પી એમ(pm)

    માણસ અને પ્રાણીમા ફરક એ પણ કે માણસ દરેક વાતનુ અર્થઘટન કરે છે. પ્રાણીઓ લડે છે, મારે છે, મરે છે, જીવે છે. એમના માટે ભગવાન કે ના ભગવાન – શુ ફરક પડે છે?

    ધ્યાનથી જોઇએ તો લાગશે કે આપણે પણ પ્રાણીઓ જ છીએ. અલબત, વિચારનાર અને કદાચ પોતાનામા ફેરફાર કરી શકનાર.

    અને જો ઇશ્વરનો અંશ આપણામા હોય તો આપણુ પોતાનુ વિચારવુ, સંવેદનશીલ થવુ, લોકોના દુ:ખ પ્રત્યે જાગૃત થવુ અને કઇ કરી શકાય તો કરવુ જેથી આપણને અંતરનો આનન્દ મળે અને બીજાને ખુશી મળે – એથી વધુ માનવજીવનનો સાર શુ હોઇ શકે?

  8. સુરેશ જાની જાન્યુઆરી 13, 2008 પર 12:22 એ એમ (am)

    ભાઈ કલ્પેશ ,
    તારી વાત સાવ સાચી છે. જાતે સુખી થવું એ પ્રાણીમાત્રનો સ્વભાવ છે. જો માણસ આનાથી વીશેશ કાંઈ કરે તો તે માણસ કહેવાય. અને તે છે – સુખ/ આનંદનો પ્રસાર કરવો.
    સંસ્કૃતનો એક શ્લોક અમારે એસ. એસ. સી. માં ભણવામાં આવતો હતો.

    श्लोकार्धेन प्रवक्ष्यामि, यदुक्तं ग्रन्थकोटिभिः
    परोपकारः पुण्याय, पापाय परपीडनम् ।

    આ એક શ્લોક જ પાળીએ તો બધા ધર્મો આવી જાય. અત્યારના ભોગપ્રધાન જગતમાં આ ભાવના પ્રસારની જ જરુર છે.
    બાકી ઈશ્વરની ભક્તી કરીએ અને માત્ર સ્વાર્થ જ સાધ્યા કરીએ, તે ભક્તીનો કોઈ અર્થ નથી.
    અને ભક્તીના નામે લોકોની શ્રધ્ધામાંથી પોતાનો સ્વાર્થ સાધવો તે તો સૌથી મોટું પાપ છે, જે મોટા ભાગના સંપ્રદાયો , મંદીરો, દેવળો, મસ્જીદો કરી રહ્યા છે.
    મારી લેખમાળાનો મુખ્ય ઉદ્દેશ આ વીચારનો પ્રસાર કરવાનો છે.

  9. pragnaju જાન્યુઆરી 17, 2008 પર 5:09 પી એમ(pm)

    ધર્મને નામે જે ખોટું ચાલે છે તે ચલાવી ન લેવાય. બીજી તરફ આવુ ખોટું આપણાથી દૂર થાય તેવો પ્રયત્ન કરવો. તે કરતાં પણ અગત્યનું આપણે આપણે માટે પ્રયત્નપૂર્વક સગુણાત્મક પરીવર્તન કરીએ.
    આપણે ઈશ્વરની હાજરીનો સ્વીકાર કરીએ તો આપણામાં શિસ્ત અને દરેક આત્મવત છે તેવો ભાવ રહે.જો આપણામાં તે ભાવ નથી તો આપણે તેની હાજરીનો સ્વીકાર કર્યો નથી. ત્યાં સુધી ઈશ્વરનો ભય કહો તો તે પણ સારું છે.પછી જ્યારે પુખ્ત સમજ આવે કે ઈશ્વરને શું ગમે છે? ત્યારે ભયથી નહીં પણ સમજ્શક્તી પૂર્વક વર્તવું હીતાવહ છે.ને જ્યારે એ સમજ આવે કે તમારે માટે હીતકારી છે તે સ્થિતી ઉત્તમ છે. તમે પ્રસન્ન છો તેને માટે કોઈનૂં પ્રમાણપત્ર જરુરી નથી તેમજ પરમાત્મા તમારો અનુભવ છે તેને કોઈના પ્રમાણપત્રની જરુર નથી.અજ્ઞાનીની અનુભૂતિ જીવ તેનો અંશ છે ત્યારે જે જ્ઞાની છે તેની અનુભૂતિ જીવ પરમાત્માનો અંશ છે

  10. arpan bhatt જુલાઇ 12, 2009 પર 10:53 એ એમ (am)

    Its very interesting,
    Correction – sarvashaktishali instead of sarvashaktishala,

  11. Patel Popatbhai જુલાઇ 12, 2009 પર 7:26 પી એમ(pm)

    Dear Jani Saheb

    Parmatmana Anubhavni Anubhuti Tamara Bnne KEKH Dvara Amne Karavi,
    Sri AROBINDOnu Vakya Yad Avyun
    ” Pththarman Jiv-Jivn na hoy to Sevalne kevi rite Jivan Ape “

  12. Gujarati જુલાઇ 23, 2009 પર 3:36 એ એમ (am)

    Hello Mr. Jani,

    visited your website and artical looks ok as well as i read all comments from readers

    Just few question for you and for your all readers :

    1)In your till date life what you gave to our society ? have you ever helped any person or changed any person’s / animals life with happiness !!! have you ever try to understand other person personal problem ? ( why Dharma is required, bcoz we are not takling responsibilities…. and thats why we required Guru… temple… ) to write an artical is easy… but to change other person life is difficult… just try once in your life you will understand.

    2) If on Gadyasoor website you are writting nice artical and then one or two or few readers write some bad word does it mean your website is bad or your artical is not good or only bad ppl are visiting this site ? ( so when any religious activities are going on may be one or two person with different thinking or having some bad habits or did something wrong doesnt mean that religion or that group is bad… just poing out only that person instead of pointing whole religios or group or the person who is running that group.)

    3) one person is having 3 kids and when they become young they have own thinking.. choice… some rules to follow … so same thing is religous applis. when one guru is having few close saint ( shishya) then by time goes each shishya is having his /her own understanding about religious… so if you wanna believe in 1st , 2nd or 3rd Shishya it depends up on your own understanding….. then why to point that so n so religios is having many different parts or they devided… ????

    I dun wanna hurt feeling of any readers/ writters over here…just wanna express here that befor pointing out fingers at others just remeber that other three fingers are pointing it our own side.

    Gujarati

  13. Gujarati જુલાઇ 23, 2009 પર 3:51 એ એમ (am)

    Would like to give an example for the same why Dharma Guru/ Temple is required.

    એક સઁતને શહેરવાસીએ પુછ્યુઁ : સંતશ્રી મને એ કહો કે ભગવાન તો સર્વવ્યાપી છે કે નહી ?

    સંતે કહ્યુઁ : હા ભાઈ પ્રભુનો વાસ તો ક્યાઁ નથી ? એ તો ઝાડ પાન આકાશ પર્વત સમુદ્ર સર્વે સ્થ્ળે મોજુદ છે.

    શહેરવાસીએ પુછ્યુઁ : તો પછી ભક્તિ અથવા પ્રાર્થના કરવા માટે આપણે મઁદિરમાઁ શા માટે જવુઁ જોઈએ એ મને સમજાવો.

    સંત : એ સમજવુઁ ખૂબ સરળ છે ફક્ત આસ્થાની જરૂર છે.

    શહેરવાસી : એમ નહી એ એક ફીલસુફી ભરી વાત છે. મને તમે કોઈ ઉદાહરણ આપીને સમજાવો.

    સંત : ભાઈ મને તમે પહેલાઁ એક વાત સમજાવશો ?

    શહેરવાસી : કેમ નહી ?

    સંત : વિગ્ન્યાન મુજબ હવા તો સમગ્ર પ્રુથ્વી પર સપ્રમાણ વ્યાપેલી છે એ સાચુઁ ?

    શહેરવાસી : હા.

    સંત : તો જો તમે ખૂબ પરિશ્રમ કરીને આવ્યા હોવ, પરસેવાથી રેબઝેબ હોવ ત્યારે તમે પહેલા શુઁ ઈચ્છા કરશો ?

    શહેરવાસી : હવાની.

    સંત : જો હવા સર્વવ્યાપી હોય તો પછી શુઁ તમે પઁખા નીચે નહી ઉભા રહો ?

    શહેરવાસી : હાજી.

    સંત : જો હવાની અસર તમને પઁખા નીચે થતી જણાય તો પ્રભુનો અણસાર તમને ક્યાઁ જણાશે ?

    શહેરવાસી : જી માફી માગુઁ છુ, હવે મને સમજાયુઁ કે મઁદિરમાઁ પ્રવેશતાઁ જ એક શાઁતીમય વાતાવરણ શા માટે લાગવા માડે છે. એ પવિત્ર સ્થળનુ મહ્ત્વ પણ હવા અનુભવવા જેવા પઁખા જેવુઁ જ છે. આપનો ખૂબ ખૂબ આભાર

  14. સુરેશ જાની જુલાઇ 23, 2009 પર 4:41 પી એમ(pm)

    ભાઈ શ્રી ગુજરાતી !
    તમારું નામ જણાવશો તો આનંદ થશે.
    ——————————–
    … મારે તો ‘એ’ ઈશ્વર જોઈએ, મારા હોવાપણામાં હાજરાહજુર બેઠલો ઈશ્વર. પેલો કુરુપ ઈશ્વર નહીં જ. મારે એવા ઈશ્વરની પાસે ઢુંકવું પણ નથી. ભલે તેની ક્રુપા મારા પર ન વરસે. ભલે ને મારે ચોર્યાશી લાખ શું, ચોર્યાશી કરોડ જન્મ લેવા ન પડે….. મહામુલું જીવન તેણે આપ્યું છે. તેને સાર્થક કરી હર ક્ષણ જીવી શકું તો પણ બસ.

    ———————-
    આ વાત મેં મારા માટે લખી છે. આ મારી માન્યતા છે. આ મારા ઈશ્વર અંગેના વીચારો છે.

    આશા રાખું કે, મારી માન્યતાની અભીવ્યક્તીની સ્વતંત્રતાને આપ માન્ય રાખશો.

    ” હું માનવી માનવ થાઉં તો ઘણું. ”

    કદાચ આની સામે પણ આપને વાંધો નહીં હોય.

  15. sanjay nanani જુલાઇ 27, 2009 પર 1:56 એ એમ (am)

    ZAKASH LEKH.:::CHALO ME PAN KYAK VANCHELU AHIYA LAKHI NAKHU CHU….ચડી આવે કદી ભૂખ્યો કોઈ હાંકી કહાડે છે   

    નથી કાંઈ પેટ જેવું અન્નકૂટ એને જમાડે છે

    કરાવે છે મકાનો ખાલી મંદિર બાંધવા માટે

    અહીં માનવને મારી લોક ઈશ્વરને જિવાડે છે
    ketlu vastavik che pan aa badha ghenta na magaj ma nahi bese karan ek to gadariyo pravah che ane ankhe pata bandhelo che……..

  16. Gujarati જુલાઇ 28, 2009 પર 2:23 એ એમ (am)

    સંજય નાનાની ના વિચારો જાણ્યા.
    તમે તમારા વિચારો મુક્ત પણે વ્યક્ત કરી શકો છો. પરંતુ વિચારો એટલા પણ મુક્ત ના હોવા જોઈએ કે તેનાથી વાત નો સમગ્ર પ્રવાહ બદલાઈ જાય. સંજય નાનાની ના વિચારો પર થી તો એવુ લાગે છે કે આ સંસાર મા સમગ્ર દેવતા માથી કોઇ ને સ્થાન મલવુ જ ના જોઇએ .. હનુમાન જી ની જેમ છાતી માથી જ ઇશ્વર ના દર્શન કરી લેવા જોઈએ. કેમ ખરુ ને..!!! મંદીર નિ કોઈ જરુર જ નથી… તો પછી મને એમ કહો કે જ્યારે કોઈ સ્વજન નો સ્વર્ગવાસ થાય છે તો પછી તેમના ફોટા ની પણ શુ જરુર છે ઘર મા?
    પૈસા ની લાલચ કે બીજા ભૌતીક સુખો ની ગેલછા મા વીદેશ જૈ ને આપણે વસી જઈએ છીએ અને પછી ત્યાથી લેખ લખીએ કે ભારત દેશ મા આમ છે ને તેમ છે … તે કેટલુ વ્યાજબી છે…. જો આપણ ને આપણા દેશ ની આટલી જ ફિકર હોય્. દેશવાસી ઓ માટે કૈક કરવુ જ હોય તો પછી આપણા થી જ શ્રિ ગણેશ કેમ નહી ? જ્યારે સાધુ સમાજ આ કામ કરવા લાગે ત્યારે દુર બેસિ તે તમસો નિહાળી ને લેખો લખવા તેનાથી સમાજ નૂ શુ ભલુ થવાનુ છે?
    સંજય નાનાની ને માટે -> સંજય તમારે કેટલા બેડરુમ , રસોડા નુ મકાન છે? તમે એક નાની ઝુંપડી મા કેમ નથી રહેતા? આટલા બધા પૈસા શુ કામ કમાઓ છો? તમારા માટે? તમારા સ્નેહીજનો માટે ? મહેમાન આવે ત્યારે તેમને સારુ લાગે , સગવડ સચવાય તેના માટે ..૧ કે ૨ કે ૩ બેડરુમ વાળુ મકાન જ્યારે બનાવિએ છીએ ત્યારે ક્યાં જાય છે માનવ જાત ના ઉધ્હાર કરવા ના વિચારો? … એક ભગવાન જ એવા છે અને મંદીરો કે ગમેતેવુ લખો કે બોલો કે વિચારો .. બધા નુ કલ્યાણ જ ઈચ્હે છે. સંજય નાનાની તમે કેમ વારે તહેવારે નવા કપડા ખરિદો છો? મિઠાઈ લાવો છો? સ્કુટર કે કાર લાવો છો? જ્યારે આ બધુ લો છો ત્યારે ભારત દેશ ની ગરિબી , માણસ જાત માટે નો પ્રેમ કેમ હવા મા બાસ્પીભવન થઈ જાય છે? કેમ તમે પણ મહાત્મા ગાંધીજી ની જેમ એક સાદી સુતરાઊ ની ધોતી નથી પહેરતા અને દેશવાસી ઓ નિ મદદ કર્તા…. તમે પોતે કેટલા ભુખ્યા ગરીબ માણસો ને જમાડ્યા? તમારી જાણ સારુ … સાઊથ મા અન્નાલક્શ્મી નામ ના મંદીર તરફ થી વિશ્વ ના મોટા ભાગ ની જગ્યા એ ટ્રુસ્ટ તરફ થી નીશુલ્ક ભોજન ની સગવડતા અપાય છે… અને તે જમવાનુ શાકાહારિ, ઉત્તમ ગુણવત્તા ધરાવતુ ભોજન હોય છે… જે જમવુ હોય તે જમો અને જે પૈસા નુ દાન કર્વુ હોય તે કરો.. અને ત્યાન બધા જ માણસો નુ સ્વાગત હોય છે… ગરીબ … તવંગર નો કોઇ ભેદભાવ નથી.
    અમુક અપવાદ રુપ કિસ્સાઓ ને બાદ કર્તા બધા જ મંદીરો સારા છે. અમુક અપવાદ રુપ સાધુ (!!!) ઓ ને બાદ કરતા બધા જ સાધુ સંતો સારા છે.

    મંદીરો જ કેમ ખુંચે છે? સીનેમા ઘરો કેમ બન્ધ ના થાય? દારુ ના અડ્ડા કેમ બન્ધ ના થાય? જુગાર ના બહુમાળી મકાનો કેમ નથી નડતા ? શુ તે માનવ જાત ને સારુ શિખવે છે? જે પહેલા બન્ધ થવુ જોઇએ તે તો ધમધોકાર ચાલે છે અને જે સારુ કાર્ય કરે છે તેમા વાંધા વચકા એ ક્યાંનો ન્યાય.

    I dont wanna hurt anyones feelings ,
    I actually like Mr. Suresh Jani’s intension but the way people comments drive this blog to different subject matter .

  17. સુરેશ જાની જુલાઇ 28, 2009 પર 7:11 એ એમ (am)

    તમે ધાર્મીક સંસ્થાને વ્યાપારી સંસ્થા સાથે સરખાવી ન શકો. અંગત જીવન સાથે પણ નહીં. ધાર્મીક સંસ્થાઓનો પાયો આધ્યાત્મીક છે અને માનવ જીવનને સાચા માર્ગે માળવાનું તેમનું કામ છે. એ જ જ્યારે વાડાઓમાં બંધાઈ જાય. બીજા ધર્મો માટે દ્વેશ ઉભા કરે, સામ્ર્રજ્યો બનાવે, માનવતાથી દુર ભાગે .. ત્યારે કઠે.
    મને આધ્યાત્મીકતા પસંદ છે પણ સમ્પ્રદાયવાદ નહીં . દાત. સ્વામીનારાયણના આટલા બધા ફીરકા શા માટે?
    તમારી સાચી ઓળખ જાણી શકું ?

  18. sanjay nanani જુલાઇ 28, 2009 પર 8:49 એ એમ (am)

    bhai sree gujarati apne javab apish. pan atyare kam ma chu mate kale- param divshe lakhish. biju shree sureshbhai jani mane gujarati type karta nathi favto to aap kai madad kari sako cho??pls javab apsho. મન્દિરોમા લોકો પુરાઇ ગયા છે,
    કે માણસને માણસનો ડર હોય જાણે.

  19. gujarati જુલાઇ 28, 2009 પર 11:27 એ એમ (am)

    મુરબ્બી શ્રી સુરેશ ભાઈ ,

    અહી વાત સરખામણી ની નહી પણ મહીમા ની છે, સાચી સમજણ ની છે. મે જ્યારે ઘર ની વાત કરી કે વ્યક્તીગત વાત કરી એ એટલા માટે કે જ્યારે સ્વાર્થ પોતાનો આવે ત્યારે માણસ પ્રથમ પોતનો જ વિચાર કરે છે પણ જ્યારે ધર્મ મંદીર મસ્જીદ ગુરુદ્રાર ની વાત આવે એટલે તરત જ દોષારોપણ શરુ થાય છે. એમ કેમ્.. ? આપણા લગન ના લાડવા મીઠા અને બિજે બધે કાંકરીવાળા!!!

    તમારી વાત સાચી કે માણસ મા આદ્યાત્મિકતા ખુબ જ જરુરી છે…અને એજ મહત્વ નુ છે… હવે મને ઍ કહો કે આધ્યાત્મિકતા ક્યાં શીખવાડવા માં આવે છે? સ્કુલો મા? કોલેજો મા? ઘરે રોજ આદ્યાત્મિકતા ભણાવે છે કોઇ ? તમે કહો છો કે ધર્મ મા કેમ આટલા બધા મત મતાંતર છે.. કેમ આટલા બધા પંથ છે… એ બધુ પોત પોતાની સમજણ પ્રમાણે શાસ્ત્રો ના અભ્યાસ કરિ ને ગુરુજનો અર્થ કરે છે… હવે એ તમારા ઉપેર છે કે તમે શુ ઈછ્છો છો… તમને કોના મત ઉપેર કયા શાસ્ત્રાર્થ ને માનો છો… રામાયણ કેટલી વખત લખાઈ છે …… વાલ્મીકીઋષી … રામ માનષ ચરીતમ , હમણા મોટે મુરારી અને છોટે મુરારી ની પણ રામાયણ ની બુક કે પારાયણ ચાલે છે…. મુળ વાત સમજણ ની છે.. જો તમે છોટે મુરારી બાપુ ની રામ કથા આસાની થી સમજી સકતા હોવ તો તમે એમને માનો… અને જો રામ ચરીત માનસ સમજી સકતા હોવ તો તે અપનાવો…. આધ્યાત્મીક્તા માટે ગુરુ નિ તો જરુર રહેશે જ ને… એક યા બિજા સ્વરુપે…. ( એકલવ્યે પણ ગુરુ ની મુર્તી ની સ્થાપના કરેલિ અને તેણે મુર્તી માંથી પ્રેરણા મેળવેલી)

    એક વાત યાદ રાખવા જેવી એ છે કે બધા જ ભગવાધારી સાધુ કે સંત નથી હોતા.. અને બીજીવાત એ કે કોઈ એક ના ખરાબ કર્મ ને કારણે આખા સંપ્રદાય ને કે સમાજ ને દોષ ના દેવાય… કદાચ કોઇ નો પુત્ર ખરાબ કર્મ કર્તો હોય તો એના મા-બાપ ને દોષ ના દેવાય કારણ કે જન્મથી કોઇ માણસ ગુનેગાર નથી હોતો… એને ગુનેગાર બનાવનાર સમાજ ના અમુક નિમ્ન વીચારો વાળા લોકો છે.. કે પરિસ્થિતિ… અને કદાચ જો કોઇ એવા કુપાત્ર નો ભેટો પણ થઈ જાય તો તેને સમજણ આપવી અથવા સાચી રાહ બતાવવિ જોઇએ.

    ક્યારેક મંદીર મા સારો અનુભવ ના થયો હોય તો મને એ કહો કે કદાચ તમે મંદીર ની જગ્યા એ ભારત ના રાસ્ટ્રપતી ને મલવા ગયા હોવ અથવા સલમાનખાન કે અમિતાભ ને મલવા ગયા હોય અને ત્યાં તમને તેમનો બોડી ગાર્ડ ધક્કો મારે કે ચુંટલો ભરે કે લાફો મારે ( એક વખત એક પત્રકાર ને જ પડેલો) અને પછી અંદર જવા દે તો પણ તમે કેફ મા આવી જશો ને બિજા દસ ને કહેશો કે હુ ભારત ના રાસ્ટ્રપતી ને કે સલમાન ને કે અમિતાભ ને મળી ને આવ્યો અને પેલી ધ્ક્કા કે લાફાવાળી વાત કોઇ ને કહેશો પણ નહી જ્યારે મંદીર મા કદચ એકાદ કડવો અનુભવ થાય તો તે તરત છોડી દેવાનુ !!! કેમ ? આમ માણસ ના માટે જે જુસ્સો જે જોમ છે તે ઈશવર માટે કે તેના મંદીર કે તેના ભક્તો માટે કેમ નહી? અમિતાભ ને મળવા કે ભારત ના વડાપ્રધાન ને મળવા તેમના પટ્ટાવાળા ને પણ મહાન કહેતા શરમ ના આવતી હોય તો પછી ભગવાન ના ભક્તો નો અભાવ કેમ ?

    મુદ્દા ની વાત એ છે કે આપણ ને ભારત ના વડાપ્રધાન નુ મહત્વ સમજાય છે… તેમનો મહિમા સમજાય છે પણ સર્વોપરિ સનાતન ઈશ્વર કે તેમના મંદીર પ્રત્યે હજુ પણ આપણ ને ઍટલો મહીમા સમજાતો નથી….

    મુળ વાત મહીમા ની છે , શ્રધ્ધા ની છે .. સાચી સમજણ ની છે.
    ( માફ કરશો જો કોઈ ની લાગણી દુભાવી હોય તો)….

  20. gujarati જુલાઇ 28, 2009 પર 11:36 એ એમ (am)

    સંજયભાઈ….

    આપના વિચારો ની રાહ જોઇશ ( હુ તમને જવાબ આપીશ એ ભાષા ના અલગ અલગ અર્થે નિકલે છે ક્રુપા કરિ ને સાચો અર્થે સમજાવવા વિનમ્રુ છુ)

    વિચારો ની હંમેશા આપ્-લે થાય એને વિચાર-વિમર્શ કહેવાય. 🙂

  21. સુરેશ જાની જુલાઇ 30, 2009 પર 1:46 પી એમ(pm)

    મને લાગે છે કે, માન્યતાઓ અને વીશ્વાસના ક્ષેત્રમાં ચર્ચાની કોઈ અસર નથી થતી.
    માત્ર એટલું જ દરેક વ્યક્તી જુએ કે, તેમની શ્રધ્ધાનો કોઈ લાભ લઈ પોતાના ધંધા અને સામ્રાજ્ય નો વીસ્તાર કરતું હોય તો તેના હાથા ન બનીએ.
    જે કોઈ કહેવાતા ધર્મોપદેશક એમ કરતા હોય તેમના અને અન્ય અસામાજીક તત્વોમાં મને ઝાઝો ફરક લાગતો નથી.

    સાચા સંતોની વાત જ અલગ છે. એમના પુણ્યે તો આ પાપી વીશ્વ ટકી રહ્યું છે.

  22. Chirag Patel જુલાઇ 30, 2009 પર 2:17 પી એમ(pm)

    હું મારી માન્યતા કોઈ પર લાદી ના શકુ. એમ જ, બીજા કોઈને મારા પર માન્યતા લાદવા નહી દઉ.

    તમારો મત મેં વાંચ્યો, માણ્યો, ગમ્યો. વાત પુરી. મારો મત બદલાય કે ના બદલાય, મારે માટે હાલ તો એ જ સાચો છે. જ્યારે એમાં ફેરફારની શક્યતા હશે ત્યારે એ થશે જ, નીઃશંક.

    જેને મન્દીરો ગમતાં હોય તેને મન્દીરો મુબારક. જેને અરણ્યવાસ ગમતો હોય તેને અરણ્યવાસ મુબારક. હું એ કશાયનો આદર કે અનાદર નહી કરું.

    મારુ સત્ય મારે જ શોધવાનુ છે. એ મારુ પોતીકુ છે અને એ મારી અન્દર છે.

  23. HEMANG જુલાઇ 30, 2009 પર 8:04 પી એમ(pm)

    Sureshbhai.\,
    Hearty thanks for very rhought provoking article.To be frank to god
    has merely remained as subject matter of discussion.Look around you we find the following defacto situation.
    I liked it may be you too may….

    કેવો અજબ દુનિયાએ દસ્તુર કરી દીધો છે !!
    એક કામના માણસને નકામો કરી દીધો છે.
    ભણતરના નામે ગણતરમાં લૂલો કરી દીધો છે.
    સંબંધોમાં નફાનો હિસાબ ઉમેરતો કરી દીધો છે.
    ભક્તિના નામે બાવાઓ ને નમતો કરી દિધો છે.
    પ્રાણ વગરની મૂર્તિઓને પુજતો કરી દીધો છે.
    ડાહ્યો કહી ચિઠ્ઠીનો ચાકર કરી દીધો છે.
    ગાંડો કહી સાચું બોલતો બંધ કરી દિધો છે.
    માયાએ કાયાને પ્રેમ કરતો કરી દિધો છે.
    પ્રેમ કહી વાસનામાં રમતો કરી દિધો છે.
    તમે મારા આત્માને ખોખલો કરી દિધો છે.
    ને મને, દુનિયાદારી કરતો કરી દિધો છે.

  24. સુરેશ જાની જુલાઇ 30, 2009 પર 8:43 પી એમ(pm)

    હેમાન્ગ ભાઈ
    મારા માનવા પ્રમાણે સાચા કે ખોટાની આ નીરપેક્ષ પારાશીશી છે. જીવન સંઘર્ષો સામે ઝઝુમવા જે પણ ચીજ માણસને શક્તીમાન બનાવે ( અન્યને પીડ્યા વીના) તે શુભ.

    ચીરાગે પણ એકદમ સાચી વાત કહી છે. દરેકનું સત્ય અલગ હોઈ શકે. એક સુફી સંતનું સત્ય અને કોઈ ઋષીનું સત્ય એક ન પણ હોય.

    મારું સત્ય મારે જ શોધવાનું છે. માટે જ આ લેખ પણ સ્વગતોક્તી જ છે .

  25. sanjay nanani જુલાઇ 31, 2009 પર 7:48 એ એમ (am)

    BHAI SHRI SURESHBHAI JANI ,
    APNE KOI SACHA SANT NO BHETO THAI TO JAROOR JANAVJO..ANE KHAS TO SACHA SANT NI VYAKHYA JANAVJO JETHI HU PAN MARI AJU BAJU KOI TEVA SANT HOI TO TENE SODHVANI KOSHISH KARU. BAKI TO BHAI SANTO NE GOTAVA MA AKHU AIKHU VAYU JAVANU CHE.

    MANE PAN KHABAR NATHI KE MARA MRUTYU PACHI NARK MA JAISH ANE DUKH BHOGAVISH(AHIYA KARTA TO KADACH NARK MA OCHI YATNA HASE-KARAN MANE AAJ NA RAJKARANIO BADHA YAMRAJ JEVA J LAGE CHE – ANE KA PACHI SWARGA MA INDRA RAJA NA DARBAR MA APSARAO SATHE NRUTYA KARISH JO KAI SARU KARYA KARIYU HASE TO –ANE JO KOI NU VADHARE SARU KARYA ANE KAI VADHARE MOTI RAKAM NU DAN KARIYU HASE ANE ROJ HAVELI – RAM MANDIR MA DARSHAN PUJA PATH NO LABH LIDHO HASE TO TO JAROOR GOLOK KA VAIKUTH MA JAISH THODA DIVASH VIAKUTH MA ANE THODA DIVASH GOLOK MA GAYU CHARAVISH ….VOU HU PAN KEVA KEVA SWAPNA JOU CHU.)

    KHAIR AA BADHA MANTAVYO MARA POTANA CHE ANE MARA PURTA ME SIMIT RAKHELA CHE.KOI NI LAGANI DUBHAVVANI VAT NATHI KARTO PAN MANE PAN SATYA NI SODH CHE KOI NE MALE TO JANAVSHO. ABHAR.

  26. Digant Jani ઓગસ્ટ 1, 2009 પર 10:53 એ એમ (am)

    Sorry for my Very Late Views…

    I would love to say … Don’t Share your GOD / Religion Talks / Your (make-!!) beliefs with others. Keep all these as secret as you keep your Bed Room environment!!!

    I know, this is very very ODD, but unfortunately We have lost our capabilities to respect others religions, (make-!!) beliefs, feelings etc.; We can not digest others views on GOD!.

    The Said Line is : “God is everywhere…” that is true. But except within ourselves!! Now We don’t have that power to identify him within ourselves.

    This is very unfortunate, in the world of paper works, One part of god is loosing trust on other part!!!

    Dada….with a view to your feelings,,,, I would love to say “SAB Maaya Hey!” Just Enjoy it. Try to keep only yourself Happy. Bijaa ne Khush karvaa jaishu to kahevaati Badi o maa fasaae jaishu ane aavi babato ne uttejan aapi besisu.

    In this environment, If We make ourselve happy that is enough (Without disturbing others), anything else will become ‘time pass’ for all!!

  27. Digant Jani ઓગસ્ટ 1, 2009 પર 11:09 એ એમ (am)

    No-one seems Happy when GOD comes between us OR when We bring him between us!!!!

    Ishwar nu Sat ane A-sat parakhavaa ane sabit karvaa ma lakho manushyo a amnu ane bijaa nu jivan vedfi nakhyu!!

    Jyare Manav ane tenaa ma raheli Maansaae, a Param Satyaa chhe ane a j teni andar vaselo teno
    Ishwar chhe ane a j teni aadhyatmiktaa, baki badhu juthaanu….

    jo maaniye to aa jagat ma manushya mate potane baad kartaa jo kashu ‘Shresth’ hoy to te chhe anu potaanu sat-karma, biju kashu nahi.

  28. Jayendra Ashara ઓગસ્ટ 18, 2009 પર 6:30 એ એમ (am)

    લેખ નો વિષય ખુબજ રાસપ્રદ છે. હુ વ્યક્તિગત રીતે સુરેશ દાદા ના વીચારો સાથે સહમત થાઉ છુ, અને હુ પણ સમાજ મા ધર્મ ના નામે ચાલતા પાખન્ડો નો વિરોધ કરતો આવ્યો છુ. પણ, દિગન્ત જાની ની વાત વીચારતા કરી મુકે છે… કે “આપણા ધર્મ વિષય ના વિચારો ની પ્રસ્તુતિ એ બીજા ના ધર્મ વિષય ના વીચારો મા વિરોધ ઉભો કરે છે અને લાગણી દુભાય છે, કારણ કે ધર્મ ની માન્યતા એ ખુબજ વ્યસ્તિગત છે”… પણ સમાજ થતા ધર્મ ના નામે પાખન્ડો ને રોકવા માટે આવા વીચારો દર્શાવતા લેખો ની જરુર અનિવાર્ય છે.

  29. Pingback: ઈશ્વર | સૂરસાધના

તમારા વિચારો જણાવશો?

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: