સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

અગ્નીવર્ષા : ભાગ -1

[મુળ અંગ્રેજી ઉપરથી ભાવાનુવાદ]

      સતીશ યાદવ કડવાશભર્યા ચીત્તે, શતાબ્દી એકસપ્રેસના ડબ્બામાં દાખલ થયો. વાતાનુકુલીત ડબ્બાની, પોચી ગાદી વાળી અને પહેલેથી આરક્ષીત એ સીટ પણ તેની કડવાશને મીઠી બનાવી શકતી ન હતી. હમણાં જ તે શહેરની એક મોંઘીદાટ હોટલમાં જમણ પતાવીને, ટેક્સીમાં રેલ્વે સ્ટેશન આવ્યો હતો અને આ ગાડી પકડી હતી.

    ‘તે એક નાની સોફ્ટવેર કમ્પનીમાં પ્રોજેક્ટ મેનેજર હતો; અને છતાં તેની કમ્પનીના, જમાનાજુના નીયમો પ્રમાણે હવાઈ મુસાફરી માટે અધીકારપાત્ર ન હતો. તેને ક્યાં હવાઈ મુસાફરીનો શોખ કે એ પ્રતીષ્ઠાભર્યા હવાઈ પ્રવાસની કોઈ લાલસા હતી?

     આમ તો તે સાવ મધ્યમ વર્ગમાંથી આવેલો મહેનતુ જણ હતો. પણ કેવળ પોતાની આવડત, મહેનત અને સત્યનીષ્ઠાના બળે, આટલી નાની ઉમ્મરે, આવી જવાબદારી સંભાળતો બની શક્યો હતો. તેણે પ્લેનની ટીકીટ કઢાવી આપવા માટે કમ્પનીના વહીવટી અધીકારીને કેટકેટલી રીતે સમજાવવા પ્રયત્ન કર્યો હતો? તેને પ્લેનમાં જવા દીધો હોત તો કેટલો બધો સમય બચી જાત? દીલ્હીમાં કામ કરતા બીજા મદદનીશો અને સમકક્ષ અધીકારીઓ સાથે તેણે કેટલી બધી ચર્ચા કરવાની હતી? કેટલા બધા જટીલ પ્રશ્નોનું નીવારણ લાવવાનું હતું? એક પ્રોજેક્ટ મેનેજર તરીકે કેટલી મોટી જવાબદારીનું એ કામ હતું? અને પ્રોજેક્ટની ડેડ લાઈન તો સાવ ઢુંકડી આવી ગઈ છે ને?

     પ્રતીસ્પર્ધી વીદેશી કમ્પનીના, એનાથી સાવ હલકું કામ કરતા, સાવ છોકરડા જેવા, કશી આવડત વીનાના, અને મહાપરાણે ભણેલાૢ એનાથી પાછળ સ્નાતક થયેલાૢ કોલેજ કાળના સાથી પંકજને વીમાની સફર ક્યારનીય સાવ સામાન્ય હતી. એ વીદેશી લોકો સમયની કીમ્મત સમજે છે!’

      સતીશે એની બ્રીફકેસ ખોલી અને અંદરથી લેપટોપ કાઢ્યું. કડવા વખ દીલે એ આ કડવો ઘુંટડો અનેકમી વાર(!) ગળી ગયો. ‘કામ કર્યા વીના થોડો જ છુટકો છે?’ તેણે આ બધા નકારાત્મક વીચારો દુર કરી, સમયનો સદુપયોગ કરવાનું નક્કી કર્યું.

     “ તમે સોફ્ટ્વેરનું કામ કરો છો? “ એની બાજુવાળા જડસુ જેવા, કદાવર બાંધાના અને રુક્ષ દેખાવવાળા સહપ્રવાસીએ પુછ્યું. તેની નજર આ લેપટોપ જોઈ, અહોભાવથી પહોળી થયેલી જણાતી હતી. સતીશે લેપેટોપમાં જ ડોકું ઘાલેલું રાખીને, હકારમાં ધુણાવ્યું. હવે તે ગૌરવભરી રીતે અને કોઈ મહામુલી લક્ઝરી કાર ચલાવતો હોય તેમ, પોતાના લેપેટોપને પકડી રહ્યો. કોઈ મહાન કામ તે કરી રહ્યો છે; તેવો ભાવ પણ દર્શાવી રહ્યો. એ જડસુના આ અહોભાવવાળા પ્રતીભાવે તેના ગર્વને પોષ્યો હતો.

     “ તમે લોકોએ દેશમાં કેટલી બધી પ્રગતી લાવી દીધી છે? અરે! બધે કોમ્યુટર વપરાતાં થઈ ગયાં છે.”

    “આભાર.” – સ્મીત કરીને સતીશે કહ્યું.

    સતીશે હાથી કોઈ જંતુ સામે ચુંચી આંખે નજર કરે; એવી રીતે અભીમાન અને અસુયાની નજરે, એની સામે તીરછી આંખે જોયું. જોકે, અંતરમાં પોતાના કામની આ કદરદાની તેને ગમી તો હતી જ ! એ કદાવર બાંધાવાળો અને સાવ સામાન્ય માણસ જણાતો હતો. શતાબ્દીની, પ્રથમ વર્ગની, આ વૈભવશાળી મુસાફરીમાં તે સાવ ગામડેથી આવેલા ગમાર જેવો દેખાતો હતો. જાણે ગામઠી નીશાળમાંથી પબ્લીક સ્કુલમાં ઘુસી ન ગતો હોય? કદાચ એ મફત રેલ્વે પાસ પર મુસાફરી કરતો, રેલ્વેનો જ કોઈ ખેલાડી હોય એવો દેખાતો હતો.

     “ તમને લોકોને જોઈને મને હમ્મેશ આશ્ચર્ય અને આનંદ થાય છે.” પેલાએ ચાલુ રાખ્યું.

      “તમે એરકન્ડીશન ઓફીસમાં બેસી, ચાર પાંચ લાઈનો આમાં પાડો અને કોમ્પ્યુટર હેરતભરી કામગીરી કરતું થઈ જાય. બહારની દુનીયામાં એની કેટલી મોટી અસર થઈ જાય?“

     સતીશે કટાક્ષભર્યું સ્મીત કર્યું. એની આ ગમાર જેવી પણ ભલીભોળી વાત પર તેને ગુસ્સો તો આવ્યો, પણ થોડી સમજ પાડવી તેને જરુરી લાગી. “ એ એટલું બધું સીધું નથી. એ બે ચાર લાઈનોની સાથે કોમ્પ્યુટરમાં કેટલી બધી પ્રોસેસ થતી હોય છે, તેની તમને શી ખબર પડે?“

     એક ક્ષણ સતીશને ‘સોફ્ટવેર ડેવલપમેન્ટ’ની આખી પધ્ધતીનો ચીતાર આપતું પ્રવચન આપવાનું મન થઈ ગયું – કમ્પનીના નવા શીખાઉઓને તે આપતો હતો તેમ. પણ સતીશે ટુંકાણમાં પતાવ્યું, “ એ બહુ જટીલ હોય છે – કોમ્પ્લેક્સ, બહુ કોમ્પ્લેક્સ…”

    “ એ તો એમ હશે જ ને? એટલે તો તમને લોકોને આટલા મોટા પગાર મળતા હોય છે.” –પેલાએ તો બાપુ! આગળ ચલાવ્યું.

     હવે સતીશને ખરેખર ગુસ્સો ચઢી આવ્યો. આ વાતચીત તેણે ધાર્યા હતા તેવા, તેના ગર્વને પોષતા, રસ્તે આગળ વધતી ન હતી. એ તો કોઈ જુદો જ વળાંક લઈ રહી હતી. તેને આ ઉત્તર કટાક્ષ અને કડવાશથી ભરેલો લાગ્યો. સતીશના વીવેકી વર્તનમાં હવે બધી કડવાશ ઉભરાઈ આવી.

     તેણે સમજાવટભર્યા અને મીલનસાર અવાજને બદલીને તીવ્ર અવાજમાં કહ્યું, “ બધાને અમને મળતો પગાર જ દેખાય છે. કોઈને એની પાછળ કેટલો પસીનો પાડવો પડતો હોય છે, એની ક્યાં ખબર હોય છે? આપણા દેશી લોકની સંકુચીત નજરમાં આ સખત મહેનતની ક્યાં કશી કીમ્મત જ હોય છે? અમે એરકન્ડીશન ઓફીસમાં બેઠેલા રહીએ છીએ; એનો અર્થ એમ નહીં કે અમારે પસીનો પાડવો નથી પડતો. તમે લોકો તાકાત વાપરો છો; અમે મગજ. અને તમે એમ ન માનતા કે એમાં શ્રમ નથી પડતો. ભેજાનું દહીં થઈ જાય છે, દહીં.“

     સતીશને લાગ્યું કે, ‘તેણે એ જડસુની સાન બરાબર ઠેકાણે લાવી દીધી છે, અને પોતાની જળો જથા બરાબર સમજાવી દીધી છે.’

     પેલાને નીરુત્તર થયેલો જોઈ, સતીશને હવે વધારે શુર ચડ્યું. “ જુઓ, હું તમને એક દાખલો આપું. આ ગાડીનો દાખલો જ લો ને. રેલ્વેની આખી આરક્ષણ પધ્ધતી હવે કોમ્પ્યુટરથી ચાલે છે. તમે આખા દેશમાં પથરાયેલી સેંકડો આરક્ષણ ઓફીસોમાંથી, કોઈ પણ બે સ્ટેશન વચ્ચેની મુસાફરી માટે સીટ આરક્ષીત કરી શકો છો. આખા દેશના એક જ ડેટાબેઝનો આવા હજારો વપરાશો ( Transactions) એક સાથે સમ્પર્ક કરી લે છે – એકદમ સલામતી ભરી રીતે, અને કોઈ ભુલ ચુક કે નુકશાન વગર – લોકીંગ અને ડેટા સીક્યોરીટી સાથે. આ માટેની જટીલ ડીઝાઈન અને તેનાથીય વધારે જટીલ કોડીંગની તમને સમજ પડે છે?” 

     જાણે કોઈ પ્લેનેટેરીયમ સામે એક બાળક જોઈ રહે; તેમ પેલા ભાઈ તો હેરતભરી આંખે સતીશની સામે જોઈ રહ્યા. “ તમે આ બધા માટે કોડ લખો છો? “

     “ હું લખતો હતો – મારી કારકીર્દીની શરુઆતમાં. પણ હવે તો હું વધારે મુશ્કેલ કામ કરું છું. હવે હું પ્રોજેક્ટ મેનેજર છું.” – સતીશે ગર્વથી જણાવ્યું.

     “વાહ! “ જાણે કે એક વાવાઝોડું પસાર થઈ ગયું હોય, તેવા ભાવથી પેલાએ ઉદ્ ગાર કાઢ્યો. “તો તો હવે તમારી જીંદગી મેનેજરો જેવી સરળ થઈ ગઈ હશે.”

     હવે તો હદ થઈ ગઈ. સતીશની દુખતી નસ દબાઈ ગઈ હતી.

… વધુ આવતા અંકે

Advertisements

16 responses to “અગ્નીવર્ષા : ભાગ -1

  1. Nirlep Bhatt ઓક્ટોબર 22, 2008 પર 4:53 એ એમ (am)

    vah bahu sa-ras rite vaat aagal vadhi chhe…….awaiting for climax tomorrow.

  2. Ashphaque Babi ઓક્ટોબર 22, 2008 પર 5:05 એ એમ (am)

    vaarta nu sunder, sachot aney adbhut varnan ek rasprad shabdachitra ubhun kari de chhe. aavta ank ni pratiksha raheshe, kag ni doley!

  3. bharat shukla ઓક્ટોબર 22, 2008 પર 7:34 એ એમ (am)

    why half story, you should have finished so that theme can be learnt and one should understand the purpose of story. however, the logic of the story will be of high thinking.carry on with such stories.

  4. Chirag Patel ઓક્ટોબર 22, 2008 પર 7:46 એ એમ (am)

    હસ્યા વગર ના રહી શક્યો. સાચે જ આવું જ હોય છે.

  5. pragnaju ઓક્ટોબર 22, 2008 પર 7:53 એ એમ (am)

    માનવામા ન આવે તેવી વાત…
    સરસ અભિવ્યક્તી
    પણ સી ઈ ઓ સાહેબ સર્ટી.કરે ત્યારે ફરી વાંચી
    -બીજા હપ્તાની રાહ જોઈએ

  6. Pingback: અગ્નીવર્ષા : ભાગ -2 « ગદ્યસુર

  7. pinki dalal ઓક્ટોબર 23, 2008 પર 3:07 એ એમ (am)

    is this ur blog? or a newspaper? u wud have kept the full version of it. i find it strange. pls dont fall in to such newspapers style trends. thanks.

  8. pinki dalal ઓક્ટોબર 23, 2008 પર 3:11 એ એમ (am)

    really good one!! keep it up. hope to read more and more blogs like this.

  9. moiz khumri ઓક્ટોબર 24, 2008 પર 7:23 એ એમ (am)

    Why did u do like vernacular periodical, keeping the people guessing what would have happened.It ts meant for keeping their circulation in taci.You had no such issue.R u preparing yourself to publish some periodicals?

  10. sneha ઓક્ટોબર 30, 2008 પર 6:17 એ એમ (am)

    Hi, I would like to get the original source of it if possible!!!!!

  11. Pingback: આયો ગોરખાલી - કેપ્ટન નરેન્દ્ર « ગદ્યસુર

  12. Pingback: Van T. Barfoot | Expressions

  13. Pingback: કારગિલ વીર | સૂરસાધના

  14. Pingback: મહાવીર ચક્ર ધારી – ઇમ્લિયાકુમ આઓ | સૂરસાધના

તમારા વિચારો જણાવશો?

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: