સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

મારું મરણ

મુળ અંગ્રેજી પરથી ભાવાનુવાદ

સ્રોત – અજ્ઞાત

સાભાર : પીયુષ પંચાલ

     રોજના જેવી જ એ સવાર હતી. મારે ઓફીસે જવાનું હતું. આંગણામાં પડેલું છાપું ઉઠાવી મેં પહેલા અને છેલ્લા પાના પરના અગત્યના સમાચાર પર નજર નાંખી. છેલ્લા પાના પર મારી તસ્વીર જોઈ હું ચોંકી ઉઠ્યો. એ મારા અવસાનના સમાચાર હતા! મને એકદમ આઘાત લાગ્યો. ‘ હા! કાલે રાતે સુતો હતો, ત્યારે છાતીમાં થોડુંક દુખતું હતું ખરું. પણ પછી તો હું ઘસઘસાટ ઉંઘી ગયો હતો ને?‘

     હું ઘડીયાળ તરફ નજર કરું છું. ‘અરે! દસ વાગી ગયા છે. મારી ચા ક્યાં છે? અરે! મારે ઓફીસ જવાનું કેટલું મોડું થઈ ગયું છે? મારો બોસ મારી ઉપર ખીજાશે. અરે! બધાં ક્યાં જતા રહ્યાં? મારા આ રુમની બહાર બધા કેમ ભેગા થયા લાગે છે?’

   ‘ અરે ! આટલા બધા લોકો? ચોક્કસ  કાંઈક ગરબડ લાગે છે. અરે! કોઈક રડી રહ્યા છે. બીજા ચુપચાપ ઉભા છે.’

    ‘ અરે ! આ શું? મારું શરીર તો ફર્શ પર પડેલું છે. અરે! બધા સાંભળો હું તો અહીં  છું, એ શરીરમાં નથી.’

    ‘ક્યાં કોઈ મને સાંભળે જ છે?  અલ્યાઓ! હું મુઓ નથી, જુઓ આ રહ્યો.’

     મેં કરાંઝીને રાડ પાડી. પણ કોઈએ કશું સાંભળ્યું જ નહીં. કોઈને મારામાં રસ હોય તેમ ન લાગ્યું. બધા નીશ્ચેતન પડેલા મારા શરીર તરફ શોકથી જોઈ રહ્યા હતા. હું ફરી મારા સુવાના ઓરડામાં ગયો.

     મેં મારી જાતને પુછ્યું, ‘ શું હું ખરેખર મરી ગયો છું? અરે ! મારી પત્ની, મારું બાળક, મારાં મા બાપ, મારા મીત્રો – બધાં ક્યાં છે?’

     હું બાજુના ઓરડામાં ગયો, બધા ત્યા રડી રહ્યાં હતાં; એકમેકને આશ્વાસન આપી રહ્યાં હતાં. મારી પત્ની સૌથી વધારે આક્રંદ કરી રહી હતી. તેને સૌથી વધારે દુખ થતું હોય તેમ જણાતું હતું. મારા નાનકડા પુત્રને આ શું થઈ રહ્યું છે, તેની કાંઈ સમજણ પડતી હોય તેમ ન લાગ્યું. પણ તેની મા રડી રહી હતી, એટલે તે પણ રડતો હોય તેમ લાગ્યું.

     ‘ અરે ! મારા એ વહાલસોયાને હું બહુ જ પ્રેમ કરું છું, એમ કહ્યા વીના હું શી રીતે વીદાય લઈ શકું? અરે! મારી પત્નીએ મારી કેટલી બધી સંભાળ લીધી છે, તેમ કહ્યા વગર હું શી રીતે મરી શકું ? એક વાર તો એને હું કહી દઉં કે,  હું તેને અત્યંત ચાહું છું. અરે! માબાપને એક વાર તો કહી દઉં, કે હું જે કાંઈ પણ હતો તે તેમના કારણે હતો. મારા મીત્રો વીના મેં જીવનમાં ઘણી ભુલો કરી હોત; એમ એમને કહ્યા વીના, હું કઈ રીતે વીદાય લઉં? એ લોકોને મારી ખરેખર જરુર હતી, ત્યારે હું તેમના કશા કામમાં આવ્યો નથી;  એની દીલગીરી વ્યક્ત કર્યા વીના હું શી રીતે મરી શકું? જોને પેલા ખુણામાં કોઈક છાનાં આંસુ સારી રહ્યો છે. અરે! એ તો એક જમાનામાં મારો જીગરી દોસ્ત હતો. સાવ નાકકડા મતભેદ અને ગેરસમજુતીના કારણે અમે બે છુટા પડ્યા; અને અમારા અહમના કારણે કદી ભેળા જ ન થયા.’

     હું તેની પાસે ગયો અને મારો હાથ તેની તરફ લંબાવ્યો. મારે તેને મારી દીલગીરી સમજાવવી હતી. ફરી એના જીગરી બની જવું હતું. ‘મારા દોસ્ત!  મને માફ કરી દે.’ : એમ કહેવું હતું.

     ‘ અરેરે! એને મારો હાથ દેખાતો નથી? એ કેવો નીષ્ઠુર છે? હું આટલી સરળતાથી  મારું હૈયું ઠાલવી રહ્યો છું; તો પણ એ હજી કેટલો અભીમાની છે? ખરેખર મારે આવા લોકો માટે લાગણીવશ ન થવું જોઈએ. પણ એક સેકન્ડ. કદાચ એને મારો હાથ નહીં દેખાતો હોય? ભુલ્યો ! મારું શરીર તો બહારના ઓરડામાં પડેલું છે ને?ઓ ભલા ભગવાન! હું તો ખરેખર મરી જ ગયો છું. ‘

     હું મારા શબની બાજુમાં બેઠો. મને બરાબરનું રડવું આવી ગયું.

     ‘અરે! મારા ભલા ભગવાન! મને બસ થોડાક દીવસ જીવતો કરી નાંખ. હું મારી પત્ની, મારાં માબાપ. મારા મીત્રો એ બધાંને એક વખત સમજાવી દઉં કે, કે એ બધાં મને કેટલાં વહાલાં છે? ‘

    એટલામાં મારી પત્ની મારી બાજુમાં આવી પહોંચી. એ કેટલી સુંદર દેખાય છે?’

    હું બરાડી ઉઠું છું ,’અલી એ! તું ખરેખર સુંદર છે.”

    પણ એને ક્યાં મારા શબ્દો સંભળાય છે?

    ’મેં કદી એને એવા શબ્દો પ્રેમથી કહ્યા હતા ખરા? ‘

    હું મોટી ચીસ પાડી દઉં છું,” અરે ભગવાન! મહેરબાની કરીને મને થોડોક સમય જીવતો કરી દે!‘

    હું રડી પડું છું.

    ‘મને એક જ છેલ્લી તક આપી દે મારા વહાલા!  હું મારા વહાલસોયા બાળકને ભેટી લઉં. મારી માને છેવટનું એક સ્મીત આપી દઉં. મારા બાપને મારા માટે ગૌરવ થાય એવા બે શબ્દ એમને કહી દઉં. મારા બધા  મીત્રોને  મેં જે કાંઈ નથી આપ્યું, એ માટે એમની દીલગીરી માંગી લઉં. મારા જીવનમાં હજી રહેવા માટે એમનો આભાર માની લઉં.’

     અને મેં ઉંચે જોયું અને હું ચોધાર આંસુએ રડી પડ્યો. મેં ફરી એક પોક મુકી. ‘અરે! પ્રભુ, મને છેલ્લી એક તક આપી દે,મારા વહાલા!’

……………..

     અને મારી પત્નીએ મને હળવેથી જગાડ્યો અને વહાલથી કહ્યું ,” તમે ઉંઘમાં આમ કેમ રડી રહ્યા છો? તમને કંઈ થાય છે? તમને ખરાબ સપનું આવ્યું લાગે છે.”

   ‘ અરે ! હું જીવું છું. મારી પત્ની મને સાંભળી શકે છે. ‘

    મારા જીવનની આ સૌથી સુખદ પળ હતી.   

————————————

    કાલે જ મરણ આવવાનું હોય એમ આજે જીવીએ તો?

————————————————————————————-

       મુળ કૃતી વાંચતાની સાથે જ અત્યંત ગમી જાય તેવી છે. એના લેખકનું નામ કોઈ વાચક  શોધી આપશે તો અહીં  પ્રગટ કરવાનું ગમશે,  

21 responses to “મારું મરણ

  1. neetakotecha મે 20, 2009 પર 1:28 એ એમ (am)

    khub saras…mrutyu ne manvani ane jivan ne jivvani sachchi drashti male che aama thi..khub aabhar dadaji..chalo hu pan aaje j thoda kam patavi lau..khabar nahi kal pade ke nahi….

  2. Tushar Bhatt મે 20, 2009 પર 1:35 એ એમ (am)

    Dear Sureshbhai,
    O ne has to muster all the courage in one’s being to visualize vividly his passing away to become part of an invisible pool of energy and light. Very rarely human beings can show equanimity in even talking about their demise. We always grant generally that everybody born will die. But, we reassure ourselves privately and convincingly that our time to go is still far away. But you seem to be an exception, one of those rare beings.The urge to live more and more ( our languages have a better word for this, Jijivisha) is not unique to man. It is present in every living being,large and tiny,visible and invisible. There a beautiful tale from the past. A great disciple of Buddha was on his death bed. He begged the Tathgat to tell him how soon he would get out of the birth-death-birth cycle. Buddha said he will have one birth and death before Maha Nirvan. The sick monk persuaded Buddha to him what his last birth willl be. He was shocked when he was told he would be a pig with one limping leg. The dying monk who had been an ideal monk took promise that when they find a limping,new-born pig,non-violent fellow monks should resort to violence and kill the piglet immediately so that he will have a Moksha. Other monks hesitated but Buddha told them to give the promise because such a need will not arise.None understood what this meant but keeping faith inBuddha gave the pledge. In due course,when pigs gave birth to their offsprings, one little one had a limping leg. Yet, he was rolling in the mud. The monks took out knives to kill the limping piglet when, it spoke up in human language.” Please forget your pledge. Moksha can wait for some years because I am enjoying life immensely.
    You,Sureshbhai seem to be much ahead of Buddha’s disciples.
    –Tushar Bhatt.

  3. pinke મે 20, 2009 પર 1:40 એ એમ (am)

    KHUB SHARSH KUTI CHA. HAKKIKTA APDA KAL MUTYU NI AVSHATHA SATA JIVEN PURU KARYA TO JA LAGNI APNE LOKO SAMKS PRAGT NATHI KARI SAKTA TA KARVA NU ASHAN THE JAY.

  4. chetu મે 20, 2009 પર 3:11 એ એમ (am)

    ખરેખર બે પળ તો સ્તબ્ધ થઇ જવાય …! આવા સ્વપના બોધપાઠ આપે છે …! જાગ્યા ત્યાર થી સવાર …!

  5. Bharat Pandya મે 20, 2009 પર 6:24 એ એમ (am)

    why peole never plan what is sure to happen one day ? We appreciate or honor person only after death…
    here is what I have to say–

    હવે તમે એના ફોટા સામે રોજ્

    મોંઘીદાટ અગરબત્તી સળગાવો છો

    એના ફોટાને

    રોજ મોગરાના ફુલની માળા ચડાવો છો

    પણ – – – તમને યાદ છે

    એ જીવતી’તી ત્યારે એક્વાર્

    બે રુપીયાનો ગજરો લઈ આવી હતી

    ત્યારે તમે નકામા ખરચા માટે

    કેટલુ ધખ્યા હતા

  6. Pradeep H. Desai મે 20, 2009 પર 7:05 એ એમ (am)

    The only certain thing is death. Why should we afraid of death? We are very ignorant about life and deasth. We think that we are only physical bodybut we are not body only. We should love all things in our life while we are alive. We should appreciate and enjoy what we come across. Osho, Rajneeshji explained about death in of his discorse beautifully. Krishna said in Geeta too about life and death. There is no need to afraid of death.

    Pradeep H. Desai

  7. અક્ષયપાત્ર મે 20, 2009 પર 7:29 એ એમ (am)

    આ વાર્તા અગાઉ પણ વાંચી છે. ઘણી સરસ છે એમાં ના નહી પણ અહીં નવું વાંચવાની અપેક્ષા રહે છે.

  8. Dilip Gajjar મે 20, 2009 પર 8:00 એ એમ (am)

    Khub sunder..maja aavi..
    aagmanma chhe gaman ne aag tanman baalshe
    kaaymi kya koina vahevar karobar chhe
    dilip

  9. Chirag Patel મે 20, 2009 પર 8:09 એ એમ (am)

    આજની ઘડી રળીયામણી રે સખી… એવું કંઈક મને યાદ આવે છે. અનેકાનેક લોકોએ આ ઉપદેશ આપ્યો છે, પણ આપણે???

  10. Harnish Jani મે 20, 2009 પર 8:55 એ એમ (am)

    હર પલ યહાં જી ભર જીયો
    ફીર યહ શમા કલ હો ના હો.

    શરીર રોગોથી ભરાય જાય-એટલે હવે તો

    જીંદગી જીવવાની ફિલસુફી સમજી લીધી
    જે મળી ખુશી જ્રઈવનમાં આખરી સમજી લીધી.

    ખુબ સરસ લેખ-રોજ સૌને પ્રેમથી જોઉં છું એટલે મર્યા પછી કોઇ પસ્તાવો ન રહે.

  11. Akbarali narsi મે 20, 2009 પર 9:55 એ એમ (am)

    મુર્ર્બી સુરેશ ભાઈ

    આભાર

    મારું મરણ યાદ અપાવવા માટે

  12. Ullas Oza મે 20, 2009 પર 10:24 એ એમ (am)

    Really good story ! Enjoyed ! One has to accept reality of life & ofcourse death.

  13. દક્ષેશ મે 20, 2009 પર 11:11 એ એમ (am)

    ઘણાં વરસો પહેલાં અભિયાનના દિવાળી અંકમાં અશ્વિની ભટ્ટની આવી સુંદર લઘુનવલ રજુ થયેલ જેમાં મૃત્યુ પછીની સ્થિતિનું અદભુત ચિત્રણ હતું. તમારી વાર્તાથી એની યાદ આવી ગઈ.
    મૃત્યુ નિશ્ચિત છે પણ આપણે સૌ એમ જ જીવીયે છીએ કે જાણે આપણે અમર છીએ. કોઈએ સુંદર કહ્યું છે, કર્મ એ રીતે કરો જાણે તમે અમર છો અને ત્યાગ એવી રીતે કરો જાણે તમારી છેલ્લી ક્ષણ છે.

  14. Gandabhai Vallabh મે 20, 2009 પર 6:05 પી એમ(pm)

    સરસ વાર્તા. આભાર સુરેશભાઈ.

  15. pragnaju મે 20, 2009 પર 11:15 પી એમ(pm)

    ખૂબ સુંદર
    ગુંજી

    શબ્દ : અબ્બાસ અબ્દુલ
    સ્વર : જગજીત સિંહ

    જીવન મરણ છે એક, બહુ ભાગ્યવંત છું;
    તારી ઉપર મરું છું, હું તેથી જીવંત છું.

    ખુશબુ હજી છે બાકી, જો સુંઘી શકો મને;
    હું પાનખર નથી, હું વિતેલી વસંત છું.

    હદથી વધી જઇશ તો, તરતજ મટી જઇશ;
    બિંદુની મધ્યમાં છું, કે તેથી અનંત છું.

    રસ્તે પલાઠી વાળીને, બેઠો છું હું ‘મરીઝ’;
    ને આમ જોઇએતો, ન સાધુ ન સંત છું.

  16. KANTILAL KARSHALA મે 21, 2009 પર 1:50 પી એમ(pm)

    ખરેખરે પ્રેરણાદાયક વાર્તા છે,

    જેમાંથી ઘણી પ્રેરણા જીવનમાં ઉતારવા જેવી છે. અને નવું જીવન જીવવાની ખરી મજા સમાયેલી છે ?

    જેમાં આપણા જીવનમાં જાણે અજાણે થયેલ ભૂલોનો સ્વિકાર કરીને ફરી આવી ભૂલ ન થાય,

    તો જીવન ખરેખર જીવવા લાયક કહેવાય ?

  17. dhufari મે 22, 2009 પર 9:29 એ એમ (am)

    શ્રી ધ્જાનીભાઇ
    ખુબ સરસ કૃતિ છે.લખી જેણે પણ હોય પણ હ્ર્દયશ્પર્સિ છે.આભિપ્રાયની વધુ વાત શું કરૂં એ
    બધુ તો શ્રી કાંતિભાઇ કરશાલા એ કહી દીધું છે.આભાર કાંતિભાઇ.આ કૃતિ વાંચ્યા પછી મારા મનમાં
    ઉદ્ભવેલો એક સવાલ રજુ કરૂં છું જાગ્યા પછી એ માણસને ખબર પડી કે તે જીવે છે ત્યારે તેણે પોતાની
    જીવન શૈલી બદલી હશે?
    અસ્તુ
    -પ્રભુલાલ ટાટારીઆ”ધુફારી”

  18. hemant doshi મે 23, 2009 પર 8:22 એ એમ (am)

    it areal good. please send this type of story to member.

  19. Dhavalrajgeera મે 29, 2009 પર 9:53 એ એમ (am)

    Dear Bhai Suresh,

    You are living with reality and Death is the last breath’s begining……

    Your Friend

    http://www.yogaeast.net

  20. dhavalrajgeera એપ્રિલ 5, 2010 પર 6:51 એ એમ (am)

    After my last comment of May 29th 2009,I have to remind….

    પ્રિય ભાઈ સુરેશ,

    આજે તે મને સવારના પરોઢે….

    જાગીને જોવુ તો જગત દિસે નહી,

    ઉન્ઘમા અટપટા ભાસ લાગે….નરસિહ મહેતા યાદ કરવ્યા.

    મ્રુત્યુ મરી ગયુ રે લોલ….

    સાચાનુ સમર્થન કર્યુ ને,

    હુ તો છુ ત્યાનો ત્યા જો ભિતરે દિસે…. ધ્યાન કરાવી

    દિધુ.

    રાજેન્દ્ર ત્રિવેદી

  21. mukesh parmar સપ્ટેમ્બર 25, 2011 પર 3:04 એ એમ (am)

    મુર્ર્બી સુરેશ ભાઈ

    આભાર

    ખુબ સરસ લેખ-રોજ સૌને પ્રેમથી જોઉં છું એટલે મર્યા પછી કોઇ પસ્તાવો ન રહે
    .mukesh parmar.kalol

તમારા વિચારો જણાવશો?

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: