સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

પ્રકરણ – 43 કાળઝાળ આગ

વીતેલી વાર્તા વાંચવા ઉપર આપેલા ટેબમાંથી
’નવલકથા’  ટેબ ઉપર ‘ક્લીક’ કરો.

-——————————————

ગોવાના નેસથી બે દીવસના અંતરે, નદીના નીચાણવાસમાં તે દીવસની સવારે સાવ અલગ જ નજારો હતો. ગોવાના નેસમાં છવાયેલી નીરાશા અને ભયની કાલીમાનો અહીં સદંતર અભાવ હતો.  સામા કીનારે કોઈ જ વીરોધ નડવાનો ન હતો; તેની ખાતરીથી આખી સેના થનગનતી હતી. ઉત્સાહ અને તાકાતના તરવરાટમાં સૈનીકો ઉછળતા અને કુદતા, વીજયગીતો ગાઈ રહ્યા હતા. દસ દસ તરાપાઓ નદીને પાર કરવા તલપાપડ બની નદીનાં મોજાંની સાથે હાલમ ડોલમ થતા હતા.

અને છેવટે બધી તૈયારીઓ પુરી થતાં, દસેય તરાપાઓ  તરતા મુકાયા. દરેક્ પર બખ્તરધારી છ જણા સવાર હતા. સામે છેડેથી કશોય પ્રતીકાર  ન થતાં, પહેલી વાર ખાનની સેનાના એક નાનકડા હીસ્સાએ નદી પાર કરી.

લાખાએ પહાડ જેવા ઉંચા અને ગોરા વાનના બે બંદીઓ જ જોયા હતા. પણ અહીં તો તેવા, જાડાં ચામડાંના બખ્તર અને શીરસ્ત્રાણ પહેરેલા સાઠ સાઠ જણા જમદુતની જેમ ઉભા હતા. દુર ઘાસમાં સંતાયેલા લાખાને કાળભૈરવ યાદ આવી ગયો. અહીં તો તેના દુતો જેવી લાગતી આખી સેના હાજરાહજુર હતી. અને એનાથી ઘણી મોટી આફત તો સામે કીનારે તરાપા પાછા વળે તેની રાહ જોઈ રહી હતી.

લાખાના   આખાયે શરીરમાં ભયનું લખલખું ફરી વળ્યું. જીવતે જીવ, સાક્ષાત કાળભૈરવના દરબારમાં પહોંચી ગયો હોય; તેવી અનુભુતી તેને થવા લાગી. ક્ષણીક મુર્છામાં તેને કાળભૈરવ આકાશમાંથી અટ્ટહાસ્ય કરતો અને સત્યાનાશનો બીહામણો ઢોલ વગાડતો ભાસ્યો. તેના તાંડવ નૃત્યમાં તેને આખી ધરતી કાંપતી લાગવા માંડી. ઉપરથી આગ ઝરતો સુર્ય જાણે ધગધગતો લાવા ઓકી રહ્યો તેમ, લાખાની આખી કાયા ગરમ લ્હાય બની ગઈ. તેનું થરથરતું શરીર પસીને રેબ ઝેબ બની ગયું.

કોઈ સંજોગોમાં લાખો આ જમદુતોની સામે બાથ ભીડી શકે તેમ ન હતું. લાખો ઘાસના બીડમાં મુઠીઓ વાળીને નાઠો. સામેની દીશામાં તેજ ગતીથી વાતો પવન તેની દોડને હંફાવતો હતો. તેની બધી તાકાત કામે લગાડવા છતાં, તે પુરતી ઝડપથી ભાગી શકતો ન હતો. તેને પુંછડું ઉંચું કરી, પગ પછાડતા રાક્ષસી પાડા પર સવાર થયેલો અને મોંમાંથી આગ ઓકતો કાળભૈરવ ખુદ તેનો પીછો કરી રહ્યો હોય તેમ લાગ્યું. એના મોંમાંથી લપકતી આગ તેને એક જ ઘડીમાં ભસ્મીભુત કરી દેશે તેમ  લાગવા માંડ્યું. સદભાગ્યે સામેથી વાતો પવન આ આગને તેની નજીક આવવા દેતો ન હતો. થોડીક જ ઘડીઓ અને કાળભૈરવ એક જ સપાટામાં તેના પ્રાણ હરી લેશે , તેમ લાખાને નીશ્ચીત લાગ્યું.

પણ ..

થોડેક દુર ભાગીને લાખો અચાનક ઉભો રહી ગયો. તેના મનમાં સો સો વીજળીઓ ત્રાટકે તેવો ઝબકારો થઈ આવ્યો. લાખાએ પોતાના પેટ પર ચુંટલી ખણી જોઈ. કાળભૈરવ તેને ડારતો ન હતો; પણ કાંઈક અગડં બગડં રસ્તો બતાવી રહ્યો હતો. સાદા સીધા અને થોડાક મુરખ જેવા  લાખાના મગજમાં કાળભૈરવના પ્રતાપે, વીચારોની વણઝાર વીજ ઝડપે ઉમટવા લાગી હતી.

કોઈક અજાણી શક્તીએ તેને ઉશ્કેર્યો. જાણે કે તે લાખો જ રહ્યો ન હતો. તે કાળભૈરવનો દુત બની ગયો હતો. તે નીચે બેસી ગયો અને શરીર પર ઓઢેલા ચામડાંમાં વીંટી રાખેલા બે ચકમક પથ્થર હાથમાં લીધા. આજુબાજુથી સુકું ઘાસ એકઠું કર્યું. આઠ દસ પ્રયત્ને ઘાસની નાનકડી પુળીમાં આતશ પ્રગટ્યો. તેણે ઘાસનો એક લાંબો પુળો એમાં ઉમેર્યો. આગ વધારે પ્રદીપ્ત બની. બીજો પુળો લઈ તેણે ઘાસના બીડમાં   થોડે થોડે અંતરે પલીતા મુકવા માંડ્યા. ઘાસ લીલું હોવાના કારણે આગ પકડતાં થોડીક વાર જરુર લાગી. પણ છ છ ફુટ ઉંચું ઘાસ અનેક જગ્યાએ સળગવા   લાગ્યું. લાખો થોડેક દુર ઉભો રહીને તેની આ નવી, હેરતભરી કામગીરીને નીહાળી રહ્યો.

સુસવાટા મારતા પવને હવે બાકીનું કામ સંભાળી લીધું હતું. પ્રચંડ આગની એક દીવાલ લાખાથી દુર અને દુર, ઓલ્યા કાળમુખાઓ તરફ મંથર ગતીએ ધસવા લાગી હતી. કાળભૈરવે લાખાને પોતાની ગોદમાં લીધો હતો. હવે તે તેનો પનોતો પુત્ર બન્યો હતો. સામી સેનાને ઝબે કરવા, એક અવનવી યુક્તી કાળભૈરવે તેને આ આપતકાળમાં સુઝાડી હતી. લાખો આનંદના અતીરેકમાં નાચવા અને  કુદવા લાગી ગયો.

સામેના સૈનીકો અને સરદારો તેમના તરફ સરકી રહેલી આગની દીવાલ જોઈ કીંકર્તવ્ય વીમુઢ બની ગયા. આગેકદમ કરવાના હુકમના સ્થાને નદીના પટમાં પીછેહઠ કરવાના હુકમો અપાયા.  નદીના પટમાં ઉભા ઉભા, બધા વકાસેલા મોંએ તેમની તરફ ધીમી ગતીએ સરકી રહેલી આ આપત્તીને નીહાળી રહ્યા. સામે પાર પહોંચી ગયેલા ખાલી તરાપાઓ ફરીથી ભરવાને બદલે ત્યાં પણ બધા આ નવો ફીયાસ્કો વીવશતાથી જોઈ રહ્યા. જ્યાં સુધી આગ ઠરી ન જાય; અથવા સામે પારના ઉતરાણના સ્થળેથી દુર જતી ન રહે, ત્યાં સુધી બધી પ્રવૃત્તી સ્થગીત કરી દેવી પડી.

ફરી વાર   ખાને પગ પછાડ્યા. ગુસામાં તેનો ચહેરો લાલચોળ બની ગયો. દુરંદેશીના ખજાના કેવા એ રાજપુરુષને તરત જ સુઝી આવ્યું કે, સામે પાર આગનો ભય દુર થાય તો પણ કોઈ શીકાર હાથ લાગવાનો ન હતો, તેની સેનાએ ધીકતી ધરા પર જ કુચ કદમ કરવાની હતી.

ખાને નીષ્ક્રીય બની, હાથ જોડીને ઉભેલા પોતાના સરદારોને હુકમ આપ્યો,” આપણે અહીં મંજીરાં વગાડતાં ઉભા રહેવાનું નથી. આગ દુર થઈ જાય પછી પણ સામે પાર ખાવા માટે કશો જ શીકાર આપણને મળવાનો નથી. સામા કીનારે, બધાં જાનવર આગથી ડરીને દુર દુર ભાગી ગયાં હશે. આપણા સૈનીકોને ખાલી ઉભા રહેવા કરતાં આપણા કીનારે શીકાર શોધી, જમવાની વ્યવસ્થા કરવામાં જોતરો.”

કાળભૈરવ ગોવાની વસ્તીના સહારે આવ્યો હતો. ખાનને માટે, પરાજયના ભાઈ જેવી, આ ઠીક ઠીક લાંબી નીવડે તેવી રુકાવટ હતી. સાણસા વ્યુહનું આ પાંખીયું એક બે દીવસ માટે થંભી ગયું હતું. નેસની  સ્ત્રીઓ અને બાળકોને સલામત જગાએ હીજરત કરી જવા માટે જરુરી સમય  જોગમાયાએ નહીં પણ કાળભૈરવે બક્ષ્યો હતો.

અને આ અભુતપુર્વ કામગીરીની ગોવાને ખબર આપવા, લાખો તેજ કદમથી નેસ તરફ પાછો વળ્યો.

Advertisements

2 responses to “પ્રકરણ – 43 કાળઝાળ આગ

  1. pragnaju નવેમ્બર 12, 2009 પર 1:15 એ એમ (am)

    Remembering
    Architect Doug Roberts (Paul Newman) arrives from a vacation for the dedication of the newly completed Glass Tower (which he designed) in San Francisco. At 138 stories, the skyscraper is the tallest building in the world (fictionally overtaking the World Trade Center in New York City and the recently completed Sears Tower in Chicago) and a dedication party is planned. Upon his arrival, facts concerning the deviation from his design specifications come to light after a power surge from a routine check blows out a circuit breaker. The power surge also sparks a fire in a storage room on the 81st floor, which because of problems with the building’s security system, goes undetected for many hours. In Roberts’ absence, chief electrical engineer Roger Simmons (Richard Chamberlain), the son-in-law of building financier Jim Duncan (William Holden), has cut corners to complete construction under-budget. Simmons insists the building is up to minimum code standards, but it is nowhere near what Roberts called for in his design.

    Prior to the dedication party, numerous sub-plots about the dedication attendees are revealed and explored. Duncan orders all the building’s exterior lights turned on dedication night to impress visiting dignitaries, and the fire continues to grow. The fire is finally discovered just after the alarm is raised and the fire department alerted. When Roberts and his assistant Will Giddings (Norman Burton) arrive on the 81st floor, Giddings pushes a security guard out of the way when he opens the door, revealing the fire. Giddings suffers severe burns over most of his body and dies later in the film. Roberts then tells Duncan about the fire, but he dismisses the warnings and permits the party to continue. Subsequent fires break out throughout the building, spreading rapidly climbing floor by floor.

    The firefighters arrive, but Battalion Chief Michael O’Hallorhan (Steve McQueen) warns that the building is too high for his men to fight it effectively from the outside. As the department struggles to fight the spreading fire from inside, the 300 party guests in the 135th floor Promenade Room are trapped. The remainder of the film follows the rescuing of the guests, and depicts many escape attempts and deaths. Rooftop escape by helicopter is abandoned when winds cause the first attempt to crash into the roof and explodes. The tower has only two stairwells. One is filled with smoke and the other is rendered impassable by subsequent explosions and collapses. Escape by Breeches buoy to the roof of a neighboring skyscraper, the fictional 102-story Peerless Building, has limited success and is thwarted by panicked guests fighting their way onto the single chair and falling to their deaths when the rope breaks under the weight. Despite near-disaster which resulted in one guest falling to her death, 10 guests and a fireman get down in the exterior scenic elevator after an emergency rescue by O’Hallorhan.

    With the spreading fire 15 minutes from the Promenade Room, a final plan is hatched to put out the approaching flames by blowing the million-gallon water tanks at the top of the building, which offers the best chance of survival. In the climax, O’Hallorhan agrees to be dropped by helicopter onto the roof to meet Roberts at the water tanks to set the plastic explosives. The fire chief, trained for explosives, instructs the architect how to set the charges. The two men quickly finish and retreat to the restaurant. Everyone ties themselves down to avoid being washed away by the water rushing from the destroyed tanks. The plan succeeds and the water puts out the fire. O’Hallorhan, Roberts, Duncan and most of the other partygoers survive, but the torrent of water claims several casualties when several people are swept out the windows.

    At the end, O’Hallorhan comments that though fewer than 200 people died, the casualties could have been much worse, but a worse disaster is possible if builders and architects are not willing to take fire safety and fire fighting into account more seriously with skyscrapers. Roberts promises to consult with O’Hallorhan on such matters in the future.

તમારા વિચારો જણાવશો?

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: