સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

પુનિત જીવન સંસ્મરણો – 3, પ્રારંભિક વ્યવસાયકાળ

અભ્યાસ છોડ્યા પછી, થોડાક વખતમાં ધંધુકામાં જ પોસ્ટ ઓફિસમાં પટાવાળાની નોકરીએ ચઢી ગયા હતા. પહેલો પગાર હતો – મહિનાના અગિયાર રૂપિયા! અને માતાએ એ રકમ ભગવાનને ધરી દીધી હતી! પણ  બે જ મહિના બાદ એ નોકરી છૂટી ગઈ હતી.

નસીબ અજમાવવા તેઓ અમદાવાદ આવ્યા અને એક ઓળખીતાને ઘેર રહ્યા. કશે નોકરી ન મળતાં રેલ્વે સ્ટેશને પોટલાં ઊંચકવાનું કામ કરવા લાગ્યા. પણ ઓળખીતાને ખબર પડતાં, તેમણે તાર ખાતાનું કામ શીખી લેવા સલાહ આપી. આથી તે શીખવા જૂનાગઢ એક વરસ રહી શીખી આવ્યા. પણ નોકરી એમ ક્યાં રેઢી પડી હતી? નરોડામાં તાર ખાતામાં નોકરી મળી ત્યાં સુધી ફરી મજૂરી કરી.

શહેરમાંથી ચાલતા નરોડા જવા અને પાછા આવવામાં અને સાવ આછા પગારના કારણે, તેમને બહુ તકલીફ પડે છે; એવી માતાને ખબર પડતાં, તેમણે તેમને પાછા બોલાવી લીધા. બહુ રાહ જોયા બાદ ત્યાં એમને તાર ખાતામાં જ સાવ મામૂલી પગારે, પટાવાળાની નોકરી મળી.

આ દરમિયાન એમની પત્નીના પહેલા સીમંતનો પ્રસંગ આવ્યો. માની બધી બચત વાપરતાંય પત્નીનું પલ્લું ગીરવે મૂકી પ્રસંગ ઊજવવો પડ્યો.

નવી આવનારી સાંસારિક જવાબદારીઓ પટાવાળાની નોકરીમાં તેઓ કદાપિ ઊઠાવી નહીં શકે, તેવા ખ્યાલથી ફરી નસીબ અજમાવવા એ નોકરી છોડી અમદાવાદ આવ્યા. પણ હવે ઓળખીતાને ઘેર રહેવાની હિમ્મત ન રહી. કુલી જમાતના નેતાએ એમને બિલ્લો ન હોવા છતાં મજુરી મેળવવમાં સારી મદદ કરી. બીજા દિવસે તો બે રૂપિયા કમાયા! ફૂટપાથ પર રહેવું, અને પોટલાં ઊંચકવા – એવા માહોલમાં પણ ભૂખ્યાં ફૂટવાસવાસીઓની તેઓ સહાય કરતા. કોઈને ખવડાવ્યા વગર પોતે જમતા ખાતા નહીં.

પણ આમ છૂટક મજૂરીમાં, રહેવાના ઠેકાણાં વગર શી રીતે દળદર ફિટશે, એ વિચાર એમને સતત અકળાવતો. ફરી પેલા ઓળખીતા પાસે ગયા, અને એમની ભલામણથી એક વૈદને ત્યાં માસિક વીસ રૂપિયાના પગારથી, કામ કરવા રહ્યા. એમના ઓટલે જ પડી રહેવાની પરવાનગી પણ મળી! એક મહિનો સખત વૈતરું કરાવ્યા બાદ વૈદરાજે એક પૈસો પણ પગાર ન આપ્યો.

અને ફરી પાછી નોકરીની શોધ અને ફૂટપાથનો આશરો.

લેખક - નરહરિ ન. દવે; સંપાદક - પુનિતપદરેણુ

————-

સાભાર

  • પ્રભુનો પ્રતિનિધિ ( પુનિત મહારાજ પ્રતિષ્ઠાન)
  • આ પુસ્તક પ્રેમપૂર્વક ભેટ આપનાર ભજનિક મીનાબેન અને પ્રવીણભાઈ ઠક્કર.
Advertisements

Comments are closed.

%d bloggers like this: