સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

તૂટ્યાનો આનંદ

મિત્રો સાથે ‘ઝટપટ કોયડો’ રમતાં આ સવાલ અને એના મળેલા જવાબ ગમી ગયા.

સવાલ –

એ શું છે જે જેને તોડીને દરેક વ્યક્તિ ખુશ થઈ થાય છે?

મળેલા જવાબ –

રેકોર્ડ, મિત્રો વચ્ચેની દિવાલ, કંટાળો, કોઈ પણ જાતની ગુલામી, ઉપવાસ વિ.

આમ તો સવાલ પુછનાર સાહેબને માન્ય જવાબ રેકોર્ડ જ હતો. પણ આખી યે રમતમાંથી વિચારોની ઘટમાળા સર્જાઈ ગઈ. કેટકેટલી વસ્તુઓ તૂટી જાય અને આપણે દુઃખી દુઃખી થઈ જઈએ. પણ જ્યારે ઉપર જણાવી તેવી ચીજો ખરેખર તૂટે ત્યારે આનંદ આનંદ થઈ જાય.
અને એમાંય રેકોર્ડ તોડવાની વાત આવે ત્યારે, જીવન સંગ્રામની યાદ આવી જાય. સતત સંઘર્ષ – આપણા પોતાના જ જૂના રેકોર્ડ તોડી, આપણો પ્રગતિનો ગ્રાફ ઊંચે ને ઊંચે જાય એ માટેની લ્હ્યાય!
ઓલિમ્પિક વીરોની લ્હ્યાય તો વળી કેવી જબરી હશે?
જીવનની સંધ્યાની નજીક પહોંચી ગયેલા મારા જેવા ઘણાની લ્હ્યાય રહે – આ ભવનું ભાથું બરાબર બાંધી દેવાની – જેથી પરભવમાં વધારે સારો અવતાર મળે – નસીબમાં હોય તો મોક્ષ!

અને એમાંથી જ આ અવલોકન યાત્રા ઘણા વિરામ પછી ચાલુ થઈ.
એક જ સવાલ …

શું રેકોર્ડ તૂટે એ બહુ જરૂરી છે ખરું ?
આપણને આ ક્ષણ મળી છે,
આપણે શ્વાસ લઈ શકીએ છીએ,
જીવી શકીએ છીએ…..

એ જ સુખદાયી નથી વારુ?

માનો જીવ

લેખિકા – રશ્મી સંપત
અમારી ગંગા ગાયને સુંદર મજાની વાછડી હતી.એના કપાલમાં ‘ટીલડું’ હતું એટલે અમે એનું નામ ‘ ટીલડી ‘ પાડેલ.અમે એની સાથે રમતાં. ટીલડી પણ અમારી હેવાઇ થઇ ગયેલ.

ગંગા સાંજે ધણમાંથી આવે તો એટલી રધવાટ ભરેલી આવે માથું ઘુણાવે એટલે ગલાની ધંટડી મધુર અવાજે વાગે.ટીલડી પણ માને જોઇને હરખાય.
મેપો ગોવાલ જ્યારે ગાયને દોહવા આવે ત્યારે ખીંટેથી છોડે ત્યારે ટીલડી દોડીને માના આંચલે વલગે.ટીલડી માને ધાવી લ્યે એટલે મેપો ગંગાના મોઢા આગલ ટીલડીને મુકે ગંગા એને ચાટતી જાય અને વહાલ કરતી જાય.

એક દિવસ ટીલડીને તાવ આવ્યો મેપાએ એને પરાણે ગંગા પાસે મુકી ન તે ધાવી કે કંઇ ચેષ્ટા બતાવી. ગંગા ટીલડીને ચાટતી જાય અને ભાંભરડાં નાંખતી જાય.ટીલડીનું પ્રાણ પંખેરૂં ઉડી ગયું.ગંગાની આંખ માંથી અશ્રુની ધારા વહેવા લાગી.જ્યારે કસાઈ આવીને ટીલડીના મૃતદેહને લઇ જવા લાગ્યો તો ગંગા ટીલડીનાં શબને હાથ પણ ન લગાવવા દ્યે. શીંગડા ભેરવે.

આખરે જેમ તેમ કરીને ટીલડીનાં દેહને ગંગાથી અલગો કર્યો અને લઇ જવા લાગ્યા તો ગંગાએ ખૂંટો ઉખેડી નાંખ્યો અને રાંભોટા નાંખતી પાછલ દોડી. જાણે કહેતી ના હોય-
મારી ટીલડીને નહિ લઇ જવા દઉં.

આખરે ” માનો જીવ” હતો ને!

અંધકારમાં ઝળહળતો ઉજાસ

એક પ્રજ્ઞાચક્ષુના જીવનનો ઉજાસ

છ જ વર્ષની ઉમરે ટાઈફોઇડ અને પછી મેનન્જાઇટિસની બિમારી બાદ અંધ બની ગયેલા પ્રવીણભાઈની સત્યકથા વાંચવા મળી અને મન ભાવવિભોર બની ગયું. વાપી નિવાસી શ્રીમતિ નૂતન કોઠારી ‘નીલ’ ની કલમે આલેખાયેલી એ કથા નીચેના સરનામે ક્લિક કરી વાંચો…

પ્રબળ નિર્ધાર

એક મુક્તપંચિકા

Exchange offer

ગુજરાતી બ્લોગ પર અંગ્રેજી શિર્ષક ?
હા, સકારણ.
મારી ભત્રીજી સોનિયા મહેતાએ મોકલેલ લિન્ક પરનો આ વિડિયો જોયો
………અને ગમી ગયો

અને ….
એક જ પ્રતિભાવ
અમારા જેવા અનેક વયસ્કોના

પાછળના જીવનમાં વસંત લાવી દેનાર
નવી પેઢીને
શત શત વંદન

‘અગાસી’ એક અવલોકન

૧૯૯૯

અમારી કંપનીના મેનેજરોના એ આવાસોમાં અગાસી પર જવા કોઈ સીડી  ન હતી. કમ્પનીએ  ખાસો ખર્ચ કરીને અમારા એ દસ બંગલામાં  એ સગવડ કરી આપી હતી. ઉપર ચઢીએ તો સરસ દૃષ્ય દેખાઈ જતું. એક દિવસ એની કોર પર નજર ગઈ. એક વડના ટેટાએ વંશ વૃદ્ધિના ધખારામાં ત્યાં કૂંપળ ફૂટાવી દીધી હતી !

૨૦૨૦

અરેરે ! એ અગાસી આ અમેરિકન આવાસોના પિરામીડોના જંગલમાં ક્યાંથી લાવું? મન ઉદાસ બની ગયું .

ते हि न दिवसाः गताः

લતા બહેનની  ઉદાસીનો જ પડઘો! પણ….

મારે ઘેર ભલે ને છાપરાં જ હોય કે પાર્થ પંડ્યા કે નિરંજન મહેતા કોન્ક્રિટના  જંગલમાં જ રહેતા હોય. અરે! એ ભીખલાનું તો ખોરડું જ ભલે ને હોય!
ઓલ્યા દલા શેઠના વૈભવી બંગલાની અગાસી પર બેઠેલા મોરને જોઈને મારું મન ટહૂકો કરવા લાગે તો એને કોણ રોકી શકે છે?

સૂર્ય અને ચંદ્ર

સાભાર – શ્રીમતિ ગાયત્રી જિગર પટેલ

ચહેરો અને મ્હોરું

ચહેરો
પહેરીને જ
પાંગરવું છે..
પ્રભુ..
મહોરૂં ચીપકાવવાની
આપીશ નહીં મજબૂરી..!
– રવિ પરમાર,સુરત

એના પરથી મુક્ત પંચિકા
ચહેરો કોનો?
મહોરું શેનું?
બન્ને બહારી જ ને?
ભીતર હસે
અસલી જણ!

ગરમાળાનો જન્મ

આજથી એક લાખ વર્ષ પહેલાં…..

  પર્વતની તળેટીમાં, ધરતીના પેટાળમાં સોનું સોડ વાળીને સૂતું હતું. તાકાત વાળી મહાકાય  નદીએ લાખો વર્ષ વહી વહીને એને જમીનની સપાટીની ઘણી નજીક લાવી દીધું હતું. હવે એને પાતાળની ગરમી ખાસ સહન કરવી પડતી ન હતી. નદીનાં ઠંડા જળથી હવે તેના અંગે અંગમાં શીતળતા પણ વ્યાપી હતી.

     એક દિ’ એના સુષુપ્ત આત્માને કોઈએ ઢંઢોળી જગાડ્યો. જમીન પર લહેરાતા સાવ નાનકડા વૃક્ષના મૂળના છેડાએ એને ગલીપચી કરી! સોનાને હસવું આવી ગયું.

   મૂળાંકુરે કહ્યું,” ચાલ! મારી જોડે જોડાઈ જા. તને હવાની લહેર બતાવું. ઝળહળતો સૂરજ દેખાડું .”

   સોનું ,” એ તે વળી શી બલા? અહીં નિબીડ અંધકારમાં પોઢવાની મજા જ મજા છે.“

  મૂળાંકુર ,” એક વાર બહારની સફર કરી તો જો. એ મજા પણ માણી જો ને.”

   સોનું ધીમે ધીમે મૂળાંકુરના રસમાં ઓગળવા લાગ્યું. છેવટે એ વૃક્ષની ટોચ પર આવેલી નાનકડી ડાળીની અંદર સળવળવા લાગ્યું. પણ હજી એને સૂરજદાદા દેખાતા નહોતા. એણે ડાળી વીંધીને ચપટીક બહાર ડોકિયું કર્યું .

     અને અહોહો ! બહાર તો સૂરજદાદા તપી રહ્યા હતા. વૃક્ષની ટોચ પરથી આજુબાજુની લીલી છમ્મ ધરતી પણ સ્વર્ગ સમાન લાગતી હતી.  દૂર ઊંચે પર્વતનું શિખર એની મહાનતામાં આકાશને આંબી રહ્યું હતું.  ટપ્પાક દઈને સોનાં બહેન તો એ અંકુરમાંથી પીળી ચટ્ટાક પાંદડીઓ બનીને લહેરાવાં લાગ્યાં.

ગરમાળાના એ વૃક્ષને

સોનેરી બાલિકા જન્મી ચૂકી હતી.   

જે છે – તે આ છે