સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

હરનીશ જાની હાસ્યાંજલિ – શ્રી. મહેન્દ્ર શાહ

harnish-jani-tribute    હરનિશ જાની એ શ્રધ્ધાનો વિષય નથી, હાસ્યનો વિષય છે, એટલે એમને શ્રધ્ધાંજલિ નહી.., હાસ્યાંજલિ શોભે! એમને ગુમાવ્યાનું દુ:ખ જરૂર થયું છે.., કારણ એક હાસ્યકાર ગુમાવ્યો છે.., એ કહેતા “ Laughing is a serious matter!” અમે બંને એક જ ક્ષેત્રમાં હતા, એટલે મને એમને ઓળખવાની તક વધારે મળેલ. વર્ષો પહેલાં કિશોરભાઇના ગુર્જરીના પહેલા અંકથી જ પરિચય થયેલ. ગુર્જરીમાં એમનો હાસ્ય લેખ વાંચતાં વાંચતાં જ નક્કી કરી લીધેલ, કે આ માણસ મળવા જેવો છે, અને એ પર ચક્રો ગતિમાન કરી દીધાં! પછી તો એમનો એક પણ લેખ વાંચવાનો બાકી નહીં રાખેલ! ફોન, પત્ર દ્વારા મળવાનું થયું, ને અવાર નવાર રૂબરું પણ મળવાનું થયું. સામાન્ય રીતે એક બાજુ જાણીતી વ્યક્તિ હોય, અને બીજી બાજુ મારા જેવી સામાન્ય વ્યક્તિ હોય તો કેમેસ્ટ્રી જામે નહીં.., તમે ગમે તેટલાં ફાંફાં મારો પણ દાળ ગળે નહીં. અમારી બાબતમાં ઉલટું થયું! એમને જાણતા પહેલાં એ મને માણતા થઇ ગયા! ક્યાંય પણ એમનો કાર્યક્રમ હોય, ત્યાં મને પણ રેકમન્ડ કરતા! હ્યુસ્ટન, યુકે, ન્યુ જર્સી ઘણી જગ્યાએ અમારા કાર્યક્રમો સાથે થયા, એક બાજુ હરનિશ જાનીનો સ્ટેન્ડઅપ કોમેડી શો હોય તો બીજી બાજુ મહેન્દ્ર શાહનો સ્ટેન્ડઅપ કાર્ટુન શો હોય.., બસ ફરક ફક્ત એટલો જ કે હરનિશભાઇ ઉભા ઉભા સ્ટેન્ડઅપ કોમેડી કરતા, ને લોકો બેઠા બેઠા માણતા. મહેન્દ્ર શાહની બાબતમાં લોકો ઉભા ઉભા એમનાં કાર્ટુન્સ માણતા ને મહેન્દ્ર શાહ એક ખૂણામાં ખુરસી પર બેસી માણવાવાળાને નીરખતા! જો કે લોકોને આ કેમેસ્ટ્રી માફક આવી ગયેલ, લોકોને હાસ્ય માણવાના ઓપ્સન્સ મળતા.., લોકો એક ખૂણે ઉભા ઉભા કાર્ટુન્સ જોઇને કંટાળતા તો આખું ટોળું બીજા ખૂણે હરનિશભાઇને સાંભળવા જતું રહેતું! હરનિશભાઇને કહેતો.., “ માફ કરજો, પણ હમેશાં હું “ હરનિશ ” લખવામાં કન્ફ્યુઝ થાઉં છું.., “ ન” ને હ્રસ્વઇ આવે કે દીર્ઘઇ? એ કહેતા, “ ગુજરાતીમાં લખો, તો હ્રસ્વઇ દીર્ઘઇ કંઇ ફરક નથી પડતો, પણ અંગ્રેજીમાં લખો તો એપોસ્ટ્રોપી “ S” કરવાનો!હરનિશભાઇ મારાં કાર્ટુન્સ પ્રદર્શનના આગ્રહી જ નહીં પ્રોત્સાહક પણ હતા, અને મિત્રોને મારી ઓળખાણ આપી ખાસ કહેતા.., ક્યાંક સાહિત્ય, લીટરરી કે ચાલો ગુજરાતના મેળાવડામાં હજ્જારો સાહિત્યકારો, કવિઓ, લેખકો જોવા મળશે પણ કાર્ટુનીસ્ટ તો એક જ જોવા મળશે!”

       હંસા બહેન, તમે અને કટુંબ એકલા જ નહીં.., આપણે બધા હરનિશભાઇને મીસ કરશું! એમને યાદ કરીએ ત્યારે એમના હાસ્ય લેખો , અને કોમેડી યાદ આવે જ ને? અને એ યાદ આવે ત્યારે હોઠો પર હાસ્ય આવે , તો પછી એમને “હાસ્યાંજલી” કેમ નહીં?

      આ સાથે અવારનવાર પ્રસંગોપાત્ત એમના પર બનાવેલ કાર્ટુન્સ. એક પ્રસંગ તો ખાસ યાદ રહી જાય એવો, વીપુલભાઇએ એમના ઓપીનીયનના દસમી એનીવર્સરીના કાર્યક્રમમાં અમને લંડન આમંત્રેલ અને દુનિયાની નાનામાં નાની ગાડીમાં કીર્તીદા જોષી, ચંદ્રિકા જોષી નણંદ ભોજાઇ હોટલ પરથી હરનિશ કપલને પીકઅપ કરી ચાર જણ અને આઠ બેગો સાથે લંડન સફરે ગયેલ, મેં એ પ્રસંગ ઘરે આવતાં જ કાર્ટુનમાં ઢાળેલ!

-મહેન્દ્ર શાહ.

 

hj1HJ2hj3hj4

હરનિશભાઈના કુટુંબીજનો ( ફોટો સૌજન્ય  –  ડો. રાજેન્દ્ર ત્રિવેદી )

hj_family

કો’ક તો જાગે – વેણીભાઈ પુરોહિત

આજના ઈમેલમાંથી મળેલી ગમી ગયેર્લી કવિતા…

આપણામાંથી કો’ક તો જાગે-
કો’ક તો જાગે !

**

હાય જમાને
ઝેરને પીધાંવેરને પીધાં,
આધીનનાં અંધેરને પીધાં,
કૈંક કડાયાં કેરને પીધાં-

આજ જમાનો અંતરાશે
એક ઘૂંટડો માગે –
સાચ-ખમીરનો ઘૂંટડો માગે :

આપણામાંથી કો’ક તો જાગે !

**

સોડ તાણી સહુ આપણે સૂતાં,
આપ ઓશીકે આપણાં જૂતાં,
ઘોર અંધારાં આભથી ચૂતાં-

ઘોર અંધારી રાત જેવી
ઘનઘોર તવારીખ સોરવા લાગે-

આપણામાંથી કો’ક તો જાગે !

**

કોઈ જાગે કે કોઈ ના જાગે
કોઈ શું જાગે ?
તું જ જાગ્યો તો તું જ જા આગે-

આપણામાંથી તું જ જા આગે….

 –  વેણીભાઈ પુરોહિત

nisyandan

આ લોગો પર ક્લિક કરી નવો અંક વાંચો….

જાગૃત થવાની વાત, અંધકાર સાથે ઝઝૂમવાની વાત……

અને…

એવા એક જાગૃત થયેલા દિવંગત  વીરલાની ઝઝૂમવાની વાત  અહીં….

પહોંચવું છે – ભગવતીકુમાર શર્મા

અધ:માં છું ને ઊર્ધ્વે પહોંચવું છે,
તળેટીથી યે શિખરે પહોંચવું છે.

– ભગવતીકુમાર શર્મા

     અંતર યાત્રાની વાત છે, એટલે ગમી ગઈ. પણ નીચેની કડી જરાક જુદી પડી જાય છે

કોઈ તારાને ખરતો રોકવાને,
મળે જો પાંખ આભે પહોંચવું છે.

     અહીં કોઈક ખરતા , ડૂબતા, અથડાતા જણને મદદ કરવાની મહત્વાકાંક્ષા/ આરજૂ ભલે અંતરયાત્રાના પલાયનવાદ કરતાં સાવ નિરાળી લાગે – પણ ગમી ગઈ.

આખી કવિતા આ રહી.

ચાતકની પ્યાસ

શ્રી દક્ષેશ કોન્ટ્રાક્ટરના ફેસ બુકના પાનાં પર આજે તેમની વર્ષ ગાંઠ નિમિત્તે મુલાકાત લેતાં આ પ્યાસ સૂકા ગળાને ભિંજવી ગઈ….

Chatak

૧૦૦ + ના જીવન વિશે વિચારો

આજે આકસ્મિક જ ૮૪ લાખથી વધારે લોકોએ જોયેલો આ વિડિયો જોવા મળ્યો … માત્ર ૧૬,૦૩૪ કોમેન્ટો !

મનની શક્તિ

    કસ્તુરીમૃગ મીઠી સુગંધ આવવાથી જંગલમાં ચારેબાજુ ડાફેરાં મારતાં શોધ્યા કરે છે કે આ સુગંધ ક્યાંથી આવી રહી છે. પરંતુ તેને ખ્યાલ આવતો નથી કે જે સુગંધ આવી રહી છે, તેનું મૂળ તેની પોતાની ડૂંટીમાં રહેલ કસ્તુરીમાં જ સમાયેલું છે.

     માણસને પણ કસ્તુરી મૃગ જેવું થયું છે. તે સફળતા અને સુખશાંતિ મેળવવા માટે બીજે બધે ડાફેરાં મારે છે, પણ તે મેળવવા માટેની શક્તિ ખુદ પોતાના મનની ગહેરાઈઓમાં જ છુપાયેલી હોય છે, તે રહસ્યની તેને ખબર હોતી નથી.

      માનવ મનમાં એટલી અપાર શક્તિ હોય છે કે જો દ્રઢપણે એમ વિચારવામાં આવે કે અમૂક કાર્ય ‘શક્ય છે’, તો પછી એ કાર્ય શક્ય થવાના ચાન્સીસ ખૂબ વધી જાય છે. દ્રઢ મનોબળથી ઘણા લોકોએ આશ્ચર્યજનક સિધ્ધિઓ પ્રાપ્ત કરી છે, એ બધા જાણે છે. પરંતુ તેનો અર્થ એવો નથી કે આવું અમુક વ્યક્તિઓ માટે જ શક્ય છે. વાસ્તવમાં કુદરતે દરેક વ્યક્તિને આવી શક્તિ આપેલી હોય છે. પરંતુ તે શક્તિ સુષુપ્ત અવસ્થામાં હોય છે, એટલે તેને જાગ્રત કરવાની જરૂર પડે છે. જે વ્યક્તિ આ સુષુપ્ત શક્તિને જાગ્રત કરી શકે છે, તે સફળતા પ્રાપ્ત કરી શકે છે. વળી આ શક્તિને જેટલી વધુ જાગ્રત કરી શકાય, એટલાં મોટાં પરિણામ મેળવી શકાય છે.


બહુ જ સરસ વાત. આ ચિંતનને અનુરૂપ 

પણ ઘણી બધા અભ્યાસ બાદ લખાયેલી વાત. વિગતવાર વાંચન અહીં …….

___૧___  ;     ___૨___   ;       ___૩___     ;

નિબિડ રાત પછી અજવાળાનું સુખ – વીનેશ અંતાણી

      મારું એક સામાન્ય સૂત્ર છે: ગમે તેવા ટ્રાફિકમાં રસ્તાની પેલી બાજુ પહોંચવા જગ્યા મળી જ જાય છે. આ સૂત્રમાં જાતઅનુભવ છે અને અન્ય લોકોને રસ્તો પાર કરતા જોવાનો અનુભવ પણ છે. જીવનમાં ઊભા થયેલા પડકારોના સમયમાં બીજી પણ એક વાત મારા મનમાં આવ્યા કરે કે ભવિષ્યમાં કોઈક સાંજ એવી આવશે જ્યારે હું મારા ઘરના હીંચકા પર નિરાંતે બેસીને વિચારતો હોઈશ કે જીવનમાં આવા મુશ્કેલ દિવસો પણ આવ્યા હતા. મૂળ વાત ગમે તેવી તકલીફને ધીરજપૂર્વક પાર કરી જવાની છે. કટોકટીની વચ્ચે હોઈએ ત્યારે દિશા સૂઝે નહીં, પરંતુ આકરા તાપમાં ખુલ્લા પગે ડામરની સડક પર ચાલવા જેવી પરિસ્થિતિમાં જ ક્યાંકથી છાંયડો મળી જાય છે. એક તિબેટી કહેવત છે કે સૂર્ય પ્રકાશિત હોય તો કોઈ પર્વત ઊંચો હોતો નથી, કોઈ કામ મુશ્કેલ હોતું નથી.

       –    વીનેશ અંતાણી

આખો લેખ અહીં વાંચો …

અનુભવની એરણ પર ઘડાયેલો આ ચિંતન લેખ બહુ જ ગમ્યો .

૪૭-હકારાત્મક અભિગમ-સમભાવ- રાજુલ કૌશિક

સાચી હોય કે ખોટી… પણ વાત સમજવા જેવી છે.

"બેઠક" Bethak

પ્રત્યેક વ્યક્તિના જીવનમાં અલગ અલગ તબક્કા આવતા જ હોય છે અને આવતા જ રહેવાના. ક્યારેક ચડતી- ક્યારેક પડતી. ક્યારેક સુખના હિંડોળે તો ક્યારેક તકલીફોના ચક્કરે. મોટાભાગે એવું બને કે દુઃખમાં કે તકલીફમાં કોઇના સાથ કે સધિયારાની આવશ્યક્તા જણાય પરંતુ સુખના હિંડોળે ઝૂલતા હોય ત્યારે ? ત્યારે તો આસપાસની વ્યક્તિઓ કે વાતાવરણ ક્યાંય કશું જ જાણે સ્પર્શતું જ ન હોય એમ માત્ર પોતાની મસ્તીમાં જ મગ્ન.

આવી જ રીતે બાપ કમાઈ અને થોડી આપ કમાઈથી ધનાઢ્ય બનેલો એક સાહસિક યુવાન ઉદ્યોગપતિ પોતાની પ્રગતિના પ્રતિક જેવી સાવ નવી મર્સિડિઝ લઈને શહેરના રસ્તેથી પસાર થઈ રહ્યો હતો. ગાડી અને યુવાન બંને પોતાની રફ્તારે જઈ રહ્યા હતા ત્યાં જ અચાનક કોઇ એક ખૂણેથી મોટો પત્થર આવીને ધડામ…..કરતો ગાડીના કાચ સાથે અથડાયો. અત્યંત મોંઘી ગાડીના કાચ પર મોટી મસ તિરાડ પાડતો એ પત્થર બોનેટ પર અથડાયો અને ત્યાં ય ગોબો પાડતો ગયો અને યુવાનના દિલ પર તો વળી અસંખ્ય તિરાડો પડી ગઈ.

ગાડીને બ્રેક મારીને…

View original post 410 more words

એકલતા અને એક લતા.

હવાની લહેરખી આવી,
જો એક લતા ફરફરી
આ કેવી બલિહારી સમયની!
એકલતા થરથરી.
પ્રતિભાબેન

નેટ મિત્ર શ્રી. હર્ષદ કામદારે આજે ઈમેલમાં આ રચના મોકલી .

શ્લેષ અલંકાર? Pun?

    એ ઉપરાંત ​ આ નાનકડી રચનાનું વિચાર ગાંભીર્ય  હલબલાવી ગયું.  રિટાયર થઈને અમેરિકામાં આવેલ આ જણને એકલતા બહુ જ અકળાવતી હતી. એ તો જેણે એ દખ વેઠ્યું હોય – તે જ સમજી શકે.

પણ….

એકલતાને પણ થરથરતી કરી શકાય છે.

આ જૂનું અવલોકન એની સાક્ષી પૂરે છે –

આજે સવારે પાર્કમાં ગયો; અને બાંકડા પર બેઠો. એક વૃદ્ધજન એના કૂતરાને ફેરવી રહ્યો હતો. થોડીવારે એ બન્ને વિદાય થઈ ગયા.

હું પાર્કમાં સાવ એકલો બેસી રહ્યો.

શું ખરેખર હું એકલો હતો?

ચારે બાજુ ઊંચા ઝાડ હવામાં ઝૂલી રહ્યાં હતાં. બાજુમાં મનને હરી લે તેવી, લીલી કુંજાર વિલસી રહી હતી. દૂર નાનકડા તળાવમાં બતકો અને હંસ તરી રહ્યાં હતાં.

એક ખિસકોલી સરકી, અને ભોય પડી રહેલા બ્રેડના સૂકા ટૂકડાને બે હાથે પકડી, ખાવા લાગી. ત્યાં એક પક્ષીએ ઘાસમાં ઊતરાણ કર્યું; અને એના ખોરાક – જીવડાંને ગોતવા લાગ્યું. થોડી થોડી વારે, એની ચાંચ હલતી દેખાઈ. જરૂર એને ભક્ષ્ય મળી જતું હતું.

કેટકેટલાં જીવન વિલસી રહ્યાં હતાં? કેટકેટલાં હોવાપણાં ધબકી રહ્યાં હતાં; શ્વસી રહ્યાં હતાં?

અને હું માનતો હતો કે, હું એકલો છું!

એ જ ભાવ અને એ અનુભવને ઉજાગર કરતાં બે ચિત્રો – આ જ બ્લોગ પરથી…

ઊંટ અને વેપારી

એક સરસ મજાની દ્ર્ષ્ટાંત કથા…

Hadd Hai Yaar

બઉ ટાઈમ પેલા ની વાત છે. ભારત ના કોઈ રણ વિસ્તાર માં એક મોટો ઓલિયો સંત હતો. લોકો એ એના વિશે ઘણી વાતો સાંભળી તી. સંત ની અનેક ખૂબી માં ની એક ખૂબી એ હતી કે એ કોઈ જગ્યા પર બઉ વધુ સમય રેતો નતો. એ તો ફરતો રામ હતો ને સાથે એના અનુયાીઓ અને રણ મા ફરતો એટલે ઊંટ નો કાફલો પણ.

એક વખતે એણે એક ગામ આગળ ધામો નાખ્યો. ધીમે ધીમે ચારે બાજુ આ સંત ની વાતો થવા લાગી ને આજુ બાજુના ગામ માંથી લોકો એને મળવા આવવા લાગ્યા.

નજીક ના જ એક ગામ માં એક મોટો વેપારી રેતો તો. એની પાસે તો શું નતું! મોટું ઘર, ધીકતો ધંધો, નોકર ચાકર ને બધું જ એની પાસે હતું પણ તો ય એ ક્યારેય બઉ ખુશ નો દેખાતો. અંદર ને અંદર કઈક હતું જે એને કણસતું તું.

આ વેપારી એ જ્યારે સાંભળ્યું કે કોઈક મોટો સંત આપણા ગામ પાસે આવ્યો…

View original post 428 more words