સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

Category Archives: કાવ્ય-રસાસ્વાદ

તમે ટહૂક્યાં

તમે ટહૂક્યાં ને આભ મને ઓછું પડ્યું.
ટહૂકારે એક એક ફૂટી પાંખો ને હવે
આખું ગગન મારું ઝોલે ચડ્યું.

– ભીખુ કપોડિયા

પહેલી નજરે પ્રણયકાવ્ય લાગતું આ ગીત આમ તો પ્રિયતમાના કોકિલકંઠી અવાજની સ્તુતિ જ લાગે. પણ શ્રી. અજિત શેઠની આ અદભૂત સ્વરરચના સાંભળતાં પહેલાં એનો રેકોર્ડીંગમાં ઊમેરેલો અનેરો રસાસ્વાદ સાંભળીને કોઈ પણ સર્જક ઝૂમી જ ઊઠે.

જ્યારે કોઈ સર્જકના અંતરના ઊંડાણમાંથી બોલ ઊઠે છે; ત્યારે સર્જન નર્તનના ચાળે ચઢી ઊઠે છે. સર્જકની સર્જ્કતાને પાંખો ફૂટે છે અને આખુંયે આકાશ લીલ્લેરા હિલ્લોળે ચઢી ઊઠે છે. જાણે કે, લીલી વનરાઈમાં સારસની બે જોડ પ્રણયમસ્તીમાં મ્હાલતી ન હોય? અંતરમાંથી ઊઠતા એ ટહૂકાને વાંસળીના મધુર સૂરની ઉપમા આપનાર આ કવિ પણ ટહૂકી ઊઠ્યો છે. એના અંતરની તરસને  સંતોષતું એ જળ વનવનમાં વહેતા નાનકડા ઝરણાની ઉપમાને પાત્ર જ છે ને?  ગમે તેવો બળબળતો તડકો ન હોય; સર્જકની આંખ મોરલાના પીંછા જેવી રંગબેરંગી અને રમણીય બની જાય છે.

સર્જકના અંતરની વાણીને આનાથી વધારે સારી અંજલિ શું હોઈ શકે? એ ભાવની નાજૂકાઈને બહુ જાણીતા નહીં તેવા આ કવિએ બહુ માર્દવતાથી મઢી લીધી છે.

આ ભાવ માણવા એ ગીતજ માણવું  પડે; એના બોલની સાથે ગુંજારવ જ કરવો  પડે.

આ પ્રણયગીત કરતાં સર્જનક્રિયાની મધુરતાનું ગીત વધારે છે.

Advertisements

શાંત ઝરુખે

શાંત ઝરુખે વાટ નિરખતી…..
અને
વરસો બાદ ફરીથી આજે એ જ ઝરુખો …. Read more of this post