સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

Category Archives: વિચારમંથન

What is spiritual maturity?

CourtesyShri Vinod Bhatt

  1. Spiritual Maturity is when you stop trying to change others, …instead focus on changing yourself. 

  1. Spiritual Maturity is when you accept people as they are. 

  1. Spiritual Maturity is when you understand everyone is right in their own perspective. 

  1. Spiritual Maturity is when you learn to “let go”. 

  1. Spiritual Maturity is when you are able to drop “expectations” from a relationship and give for the sake of giving. 

  1. Spiritual Maturity is when you understand whatever you do, you do for your own peace. 

  1. Spiritual Maturity is when you stop proving to the world, how intelligent you are. 

  1. Spiritual Maturity is when you don’t seek approval from others. 

  1. Spiritual Maturity is when you stop comparing with others. 

  1. Spiritual Maturity is when you are at peace with yourself. 

  1. Spiritual Maturity is when you are able to differentiate between “need” and “want” and are able to let go of your wants. 

       and last but most meaningful ! 

  1. You gain Spiritual Maturity when you stop attaching “happiness” to material things.

Advertisements

ટકોરા

કેમ આ નવું અવલોકન છે એમ લાગ્યું ને? પણ ના , એમ નથી .  તો શું  છે?

davda

આ ચિત્ર પર ક્લિક કરો.

શ્રીમતિ સુનંદા પટેલની આ કલ્પના બહુ જ ગમી.

અને ઉમાશંકર જોશીના ટકોરા યાદ આવી ગયા…..

mavji

આ ચિત્ર પર ક્લિક કરો.

 

વ્યક્તિત્વ ઘડતર – શ્રી. દીપક બુચ

Dipak_Buch
     વર્ષોથી અને હમણાં-હમણાં જોરશોરથી વ્યક્તિના વિકાસ (Personality Development) માટે  અનેક સલાહ-સૂચનો, સેમિનાર્સ, લેક્ચર્સ વિગેરે ચાલ્યા કરે છે ! આ સંદર્ભે,હું મારા અને નજીકના સગા-સંબંધીના તેમજ સફળતા પ્રાપ્ત કરેલ વ્યક્તિઓના ભૂતકાળ પર નજર કરું છું ત્યારે થાય છે કે દરેક વ્યક્તિની “જીવનની નદી કોતરાયેલી જ હોય છે અને તેમાં જ વહેવું પડે છે”. (દા.ત. ધીરૂભાઇએ કે કરશનભાઈએ કદિ રિફાઇનરીની કે યુનિવર્સીટીની સ્થાપના માટે સ્વપનાં નહિ જ સેવ્યા હોય.!)
    સૌ પોત-પોતાના ભૂતકાળમાં ડોકિયું કરી,આ બાબતની યથાર્થતા ચકાસી શકે.
    તક એટલે વર્તમાનના કાર્યમાં સમર્પિત થઈને કરેલ કઠિન પરિશ્રમ દરમ્યાન સૂઝતો માર્ગ અને સફળતા એટલે તે માર્ગ પર હિંમત અને આત્મવિશ્વાસ સાથે માંડેલા ડગર. ગોલ હોવો જોઈએ: વર્તમાનમાં, સમયની સભાનતા સાથે કર્મમાં સમર્પિત થઈ,કઠિન પરિશ્રમ કરી શ્રેષ્ઠ બનવાનો. અગાઉથી નક્કી કરેલ ‘નિશ્ચિત-ગોલ’ (dream-“આ જ બનવું છે”..) મોટેભાગે નિરાશામાં પરિણમતો હોય છે.
     ઓશોએ કહ્યું છે કે,

જીવંત વ્યક્તિત્વ જ પ્રેરણાદાયી હોઈ શકે.

આ સંબંધે રચેલ કૃતિ:
કોઈને લીધે,ન ‘કોઈ ‘થયું છે!
   ન વકતા ન વાક્યો,
   
   ન કોઈને, ‘કોઈ’ કરી શક્યું છે!
   ન પૂતળા ન પુસ્તકો,
   
   ન દોડો વાટે અવળા,
   ન થાવ આપે નબળા,
   
   કરો આવ્યું જે કામ,નિષ્ઠાથી,
   પામો બધું,આત્મબળે મોજથી.
   — દીપક બુચ

ચિંતન લેખો(૧) – જ્ઞાન માટેની  ત્રણ બાજુ ; શ્રી. જીતેન્દ્ર પાઢ

      નેટ મિત્ર શ્રી. જીતેન્દ્ર પાઢ સાથે ઈમેલ અને ફોન સમ્પર્ક ઘણા વખતથી ચાલુ છે. એમનાં ચિંતન લેખ મને ગમે છે – મોટા ભાગે મારી ચિત્ત વૃત્તિને અનુકૂળ હોય છે. તેઓ ભલે મુંબાઈગરા હોય પણ મૂળ તો મારા ગામ – અમદાવાદના ; એટલે ચપટીક પ્રેમ વધારે !

Jitendra_padh     તેમના ચિંતન લેખ  આ બ્લોગ પર પ્રકાશિત કરવા માટે તેઓ સહમત થયા છે – એ મારું સૌભાગ્ય છે.

 હવેથી દર શનિવારે તેમનો ચિંતન લેખ અહીં પ્રગટ થશે. એ શ્રેણીનો પહેલો લેખ આ રહ્યો…..


જ્ઞાન માટેની  ત્રણ બાજુ
માનવું ,ધારવું ,સ્વીકારવું

     સૃષ્ટિના ઘટના, ક્રમ અને કુદરત નિયમોની યથાવતતા કાયમ છે ,તે કદી સંતુલન ગુમાવતા નથી અને તેથી તે નિયમિતતા સાથે  જગતનું સંચાલન કરે છે ,આ અદ્ભૂત ,અકલપ્ય અને રહસ્યમયી ઈશ્વરીય ગણો કે કોઈ એક મહાશક્તિ ગણો -પરંતુ  હજારો વર્ષથી ચાલતી કામગીરી કોઈ સમજી શક્યું નથી કે વિજ્ઞાન પણ સંપૂર્ણતાથી આ ભેદ ઉકેલી શકયું નથી …આ વાત આપણને શીખવાડે છે કે જે બદલી ન  શકાય તેને સ્વીકારતાં શીખો ,બધા  જ રહસ્યો ઉકેલાતા નથી  એ સનાતન,સર્વસ્વીકૃત હકીકત છે  -સત્યને ઉકેલવાનો પ્રયાસ સર્વથા સફળતા ન પામે અને તેથી  હતાશ ,નિરાશ કે નાસીપાસથી નહીં પરંતુ બુદ્ધિ પૂર્વક સમજદારી સાથે -અમુક વણઉકેલાય તેવી બાબતો ,સમસ્યાઓ કે ગૂંચો ઉકેલવાની મથામણ ન કરો .ઘણી બાબતો સમજવા ,કે તે  અંગે ની સ્પષ્ટતા ,માહિતી કે ઇતિહાસ શોધવામાં માનવીય બુદ્ધિ લાખ પ્રયત્ન  કરે તો પણ તે  કોયડાઓ  તેના ગજાબહારના વણ   ઉકેલા  કાયમી પ્રશ્ન બની રહેવાના. પેઢી દર પેઢી   અથડાતાં ,કૂટાતા  રહેવાના .મગજ ,બુદ્ધિ   અને સમજ ને પોતાની મર્યાદા છે .દરેક બાબત શાસ્ત્રો,સંશોધનો કે પ્રમાણભૂત સત્યો કયારેય ધારેલાં સફળ, સુખદ કે આખરી નિર્ણાયત્મક પરિણામ લાવી શકે ; કે ન પણ લાવે ; કે  લાવે જ નહીં .આશા ન છોડવી ,પ્રયત્નો સતત કરવા અને મથ્યા રહેવું તે સ્વભાવ માનવીનો છે .પ્રયોગો ,પ્રયત્નો અને પ્રયાસો કદી નિષ્ફળ  જતાં નથી ,એ આશાવાદ ઉમદા  ફળદાયી છે.

       માનવ સ્વભાવ જલ્દી કશું જ છોડવા તૈયાર નથી હોતો અને તેથી તે સાબિતીઓ ,પ્રમાણો માંગે છે ,ચકાસે છે અને જો ફાયદા કારક જણાય તો સ્વીકારે છે .આમ કરતા તે ભૂલી જાય છે કે તે ને જે મળેલું છે ,અને જેં  મેંળવેલું છે તે બધું અન્ય કોઈ ના પરિશ્રમની નીપજ છે.કશુંક માનવું તે શ્રદ્ધા થઇ ,ન માનવું તે એક રીતે જ્ઞાન મેળવવાની જિજ્ઞાસા થઈ ,પરંતુ જે સિદ્ધ થયેલું સત્ય છે તેની અવજ્ઞા એ તમારી શંકા થઈ ,શંકા જાગી એટલે વિરોધ જાગ્યો .,વિરોધ જાગ્યો એટલે પ્રશ્નો જાગ્યા ,પ્રશ્નો જાગ્યા એટલે પરિણામ ની વિચારણા સળવળી  ,પરિણામ આવ્યું તે સંતોષ ન થયો.સંતોષ ન થયો એટલે આસ્થા ,વિશ્વાસ ડગ્યો -નિરાશા જાગી આ એક ક્રમ ચક્ર થયું. પરિણામ સિદ્ધ થયેલું હોય તો માનવી એ સ્વીકારવાની તૈયારી  રાખવી તે તેની ફરજ ગણાય ,કંઈપણ પ્રાપ્તિ કરવી હોય તો સ્વીકારાત્મક  અભિગમની  જરૂર છે .સત્ય ને સમજીને તેને અપનાવવાની જરૂર છે ;પ્રશ્નાવલી નું પેપર આખરે ઉત્તરવહી ઝંખે છે -અને ઉત્તરવહી માં સંપૂર્ણ સાચા જવાબોબઢાના હોતા નથી ,પણ જે સવાલો સાચા છે તેને પુરા ગુણાંક મળે છે.પુરા માર્કસ મળ્યા પછી તમે શિક્ષકને તે વિષે પૂછતાં નથી ,તેવી જ રીતે જયારે પ્રમાણભૂત સત્ય સનાતન બની સામે આવે તો શા માટે ?પ્રશ્નાવલી?શા માટે વિવાદ ?શા માટે શંકા /-શંકા કરવી માનવીનું અપલક્ષણ કહેવાય –  જયારે એક વાત નિર્ધારિત સાચી સાબિત થઇ પછી એક વાર તો માન્ય રાખવી પડે -હા ,તેમાંથી નવા વિચાર જાગે તો તે માટે જ્ઞાન મેળવવા જાગૃત બની ફરી  વિચારીએ  એ તે વાત અલગ  થઈ;

      અભ્યાસ હોય ,જ્ઞાન હોય કે સંશોધન હોય તમારે  અનુભવી લોકોની વાત એક ઉદાહરણરૂપે પણ સ્વીકારવાની ટેવથી અપનાવશો  તમારી બુદ્ધિ પ્રતિભામાં ન ધારેલો ચમકારો થશે,  તમારા કાર્યો માં એક નવા વિચારની ઝલક આવી જશે -કારણ અનુભવીઓ ની વાત સાથે તમે તમારા વિચારો  થકી તેને અલગ રીતે ,નાવીન્યતાથી રજૂ  કરશો. એ રજુવાત માં સંતોષ ,સમાધાન અને  ખુશી હશે.  માનવું ,ધરવું અને સ્વીકારવું આ  ત્રણેય બાબતો સામાન્ય લાગે તેમ છતાં તે ને સમજવી જીવન માટે મહત્વની ગણાય .અહીં ગૂઢાર્થમાં ન જતાં સામાન્ય સમજ આપવાનો આ પ્રયાસ છે -જે કેવળ મારી એક દૃષ્ટિ નો  પ્રભાવ  છે – એવું બને કે આંથી જુદો મત બીજાનો  હોઈ શકે  ,જે જ્ઞાન મને નથી મળ્યું તે અન્ય અભ્યાસુ પાસે ઊંડાણથી પણ હોય અને તેથી આ  પ્રાથમિક વિચારધારા છે  એમ સમજવી -સ્વીકારવી અને તેને પણ કસોટીએ મૂકી તમને લાભેલું સત્ય નિરૂપણ કરવું  એવી અંગત ઈચ્છા સાથે હું વિરમું  ….મિત્રો ,વિજ્ઞાન પુરાવા માંગે ,ધર્મ  આસ્થા માંગે  અને માનવ સાચી સમજ ઝંખે તેનું નામ સંસાર …આ તો જગ નો સાદો નિયમ છે   …..

-જિતેન્દ્ર પાઢ – સિએટલ  (વૉશિન્ગટન , અમેરિકા )

રાજીવ મલહોત્રા

બહુ જાણીતું નામ. અવારનવાર એમના અને એમના ચાહકોના ઈમેલ મળે છે.

આજે એમની વેબ સાઈટ પર ગુજરાતીમાં એ બધું દેખાયું !

rm

આ મુખડા પર ક્લિક કરો

મારો જીવડો ધીમે ધીમે બળે છે

મૂળ સર્જક અને સ્રોત – અજ્ઞાત અનુવાદક – બકુલા ઘાસવાલા

ક્યારેક ઘોર અંધકારઘેરી  અધરાત-મધરાતે
હું દરરોજ ધીરે-ધીરે અચેત થઈ રહેલા
મારા આતમરામની શોધ કરું છું
અને
જોઉં છું કે હવે કેટલા શ્વાસ બચ્યા છે!
દબદબાભેર ઝાકળની જેમ
જ્યારે પંચતારક જમણગૃહના દરવાજેથી હું સરકી જાઉં છું
અને
શાહી મહાભોજ લઈ તેનું ઋણમૂલ્ય ચૂકવું છું,
જે દરવાજે સલામ ભરતા દરવાનના માસિક દરમાયા જેટલું હોય છે!
ત્યારે
મારો જીવડો થોડો થોડો બળે છે!

અને આમ જીવડા બળવાના આવા થોડાક વધારે  પ્રસંગો અહી….

opinion_trigas

આ શિર્ષક પર ક્લિક કરો…

     પ્રિન્ટ મિડિયામાં, નેટ જગતમાં અને આ બ્લોગ ઉપર પણ આમ….. એસી વાળા, કુશાંદે કમરામાં, સુખદ આરામ આપતી, કદાચ સુંવાળી અને પોચી, એક્ઝિક્યુટિવ ખુરશીમાં બેસીને આપણો જીવડો બહુ બહુ બળતો હોય છે.

પણ…

   ઓલ્યા…. પોતડી પહેરેલા મહાત્માના ફોટાને હાર ચઢાવવાને બદલે, આપણામાંના કેટલા આમ જીવ બાળવાનું છોડી, અઠવાડિયે એક જ વાર કોઈકની આંતરડી ઠારવા માત્ર એક જ ટંકનું ભોજન આપવા તૈયાર છીએ?

પણ. છેક એમ નથી.

આવા અનામી જણ પણ્ હોય છે

મોટા થવું એટલે જુના થવું?

      ભાઈ શ્રી. સુરેશ દેસાઈ  સુરતથી પ્રકાશિત  થતા નીચે લિખિત  સાપ્તાહિકના તંત્રી છે. તેઓ નિયમિત તેના અંકો ઈમેલથી મોકલે છે, અને દેશના સામ્પ્રત પ્રવાહોથી વાકેફ કરે છે.

priyamitra

આ મુખડા પર ક્લિક કરી વાંચો

     ગઈકાલે મોકલેલ અંકમાં છેલ્લા પાના પર વયસ્કો માટે સરસ વિચારો વાંચ્યા અને ગમી ગયા. તેમને વિનંતી કરી કે, એની ફાઈલ મોકલો તો અહીં સૌના લાભાર્થે પીરસી શકાય. અને તરત જ તેમણે એ ફાઈલ મોકલી આપી. તેમના આભાર સાથે એ વિચારો આરહ્યા …….


 મોટા થવું એટલે જુના થવું?

      તમે પહેલી ફિલ્મ ક્યારે જોયેલી?કઇ જોઇ હતી? કેટલીક ફિલ્મો તમને ખૂબ ગમી ગઇ હતી,ખરું ને? કેટલીક ફિલ્મો તમે પણ કદાચ બે વાર જોઇ હશે.મારી પહેલી ફિલ્મ દિલીપકુમારની ‘ઇન્સાનિયત’ હતી. એમાં ચિમ્પાન્ઝી જીપ્પી હતો. એના ઉપર હું વારી ગયો હતો. દિલીપકુમાર પણ ત્યારથી જ ફેવરીટ !

      પછી તો અંદાઝ,આઝાદ,ઘુંઘટ, સસુરાલ, કોહીનુર,જીસ દેશમે.., કાલા બાઝાર, આશિક,પૈગામ,તૂમ સા નહીં દેખા,આઓ પ્યાર કરે,પ્યાસા,મેરે મહેબૂબ, ઉજાલા, ધુલ કા ફુલ-અને બીજી કેટલીય ફિલ્મો ખૂબ ગમેલી.એ વખતે,બીજી વાર જોવાની ઇચ્છા પણ થતી. પહેલાં અદભૂત લાગી હતી એ જ ફિલ્મો હવે ફરી જોઉ છું તો બોર થઈ જાઉં છું. એ ખૂબ ગમતી હતી એ ફિલ્મો સાથે હવે મનનો મેળ બેસતો નથી. ખબર નથી પડતી આવું કેમ બને છે?
જો કે જૂની કવિતાઓ ગાવી,માણવી, જુની  નવલિકાઓ, નવલકથાઓ હજુ ફરી વાચવી ગમે છે,ખૂબ આનંદ આવે, પણ જૂની, ગમી હતી એ ફિલ્મો હવે નથી ગમતી.આવું કેમ?

       કોઇ  ગામ,સ્થળની મનમાં સચવાયલી સ્મૃતિઓ સાથે પણ આવું બને છે.પંદર વરસની ઉમર સુધી રહ્યો હતો એ ગામની નદી,કિનારો,કિનારે ઉભું હતું એક મંદિર, પ્રવૃત્તિઓથી ધમધમતો ‘મહાદેવ ગલી’ નામે ઓળખાતો હતો એક મહોલ્લો-આ સહુ મનમાં સ્થિર થઈ ગયા હતા. પછી તો એ ગામ છૂટી ગયું પણ ફરી એ ગામ,નદી, મહોલ્લો જોવાની મને ખૂબ ઇચ્છા થતી.બધું દ્રષ્ટિ સામે આવતું રહેતું. 25 વર્ષો પછી મારૂં બાળપણ જોવા હું ત્યાં ગયો ત્યારે મનમાં એ સ્થળોની બચપણમાં જોયેલી જે છબી હતી એ સ્થળો દ્રષ્ટિ સામે હોવા છતાં ઝાંખા થઈ ગયાં હતાં. નદી,મહોલ્લો બધાં ખુબ નાના અને  ધુળિયા લાગ્યા.. આ એ જ નદી! આ જ એ જ મહોલ્લો! થોડો વાર ત્યાં ઊભો રહ્યો, પછી નિરાશ થઇને પાછો વળી ગયો…!

      આવું કેમ બનતું હશે..!  પહેલાં વિશાળ લાગતી હતી એ તસવીર કેમ નાની અને સાકડી બની જાય છે?
મોટા થતા જઇએ એમ આપણી લાગણીઓનું વિશ્વ કેમ બદલાય જાય છે?જેના વિના ઘડી ચાલતું નહોતું એના તરફની લાગણીમાં ઉણપ આવી જાય છે,વહાલું સ્વજન કોઈ કારણ વિના હવે વહાલું નથી રહેતું. રૂચિઓ બદલાય જાય છે.પહેલાં ગમતાં હતા એ ગીતો હવે નથી ગમતાં, સિનેમા નથી ગમતાં, નાટક નથી ગમતાં,બસ કંઈ નથી ગમતું. જીવન રૂટીન બની જાય છે,જીવવાનો રોમાંચ જતો રહે છે.પાસે બધું હોય છે છતાં લાગે છે કે કાઇ નથી.

        હવે ઉંમર વધે છે એમ આપણે ખૂબ સાવધાન બની જઇએ છીએ. આહાર લેતી વખતે આપણને ડર લાગે છે કે ’હું આ ખાઇશ તો એસીડીટી થઇ જશે.’ સ્કુટર ચલાવતાં હવે અકસ્માત થવાનો ડર લાગે છે.‘મારા – થી હવે સ્કુટર નહીં ચલાવાય.સામેવાળો મને પાડી નાખશે’ આવી ભયગ્રંથિ ઘર કરી જાય છે.સ્વભાવ અકારણ ડરપોક થઇ જાય છે.મને અકસ્માત થશે કે લાંબી માંદગી આવશે તો મારા કારણે કુટુંબીજનો હેરાન થઇ જશે એવો સતત ડર રહે છે.લાંબો સમય પથારીવશ રહેવું પડે તો કાળજી લેવાવાળું કોઇ નહીં હોય એવી ભયગ્રંથિ ઘર કરી જાય છે.આવા વિચારોના કારણે જીવનમાંથી ચાર્મ જતો રહે છે,સવાર થતાં સવારની સુંદરતા અને શાંત વાતાવરણથી પ્રફુલ્લતાનો અનુભવ કરવાના બદલે આપણે બ્લડ પ્રેસર કે સુગરની ટેબ્લેટ ગળવાનું ટેન્શન કરતા થઇ જઈએ છીએ.

     શરીર એના ગુણધર્મ પ્રમાણે વીકનેસ અનુભવે એ ચાલે. એની સામે બીજો ઉપાય પણ નથી પરંતુ નને યુવાન રાખવાનું,પ્રફુલ્લિત રાખવાનું તો આપણા હાથમાં છે. મન યુવાન રહેશે તો ઉંમર ગમે તે હોય,મોટી ઉંમરનો ભાર નહીં લાગે,હતાશાનો ભોગ નહીં બનવું પડે.

 

મરણમાં રહ્યું છે હવે જાગવાનું – ગઝલાવલોકન

ગયું છે જીવન એટલું ઊંઘવામાં,
મરણમાં રહ્યું છે હવે જાગવાનું.

રવીન્દ્ર પારેખ

        એક સરસ ગઝલ ‘લયસ્તરો’ પર વાંચવા મળી અને જાગવાનો મહિમા એક નવા મિજાજમાં ઉજાગર થઈ ગયો.

        આખું યે આયખું ઉંઘવામાં જ મોટા ભાગે જતું હોય છે. કદાચ જાગી જવાય તો એ મરણ છે – ઊંઘતા રહેલા એ મહોરાનું મરણ! આ થાનક પર  વારંવાર આ વાત દોહરાવવામાં આવી છે. એની બહુ જ સરસ  અભિવ્યક્તિ આ ગઝલમાં મળી.

        જાગવાની વાત – કશાકના મરવાની વાત !

એ મરણનું
ઢોલ પીટી પીટીને
સ્વાગત !
કાળા નહીં,
ફૂલ ગુલાબી અક્ષરમાં 

આખી ગઝલ આ રહી

જિંદગી – ગઝલાવલોકન

life33

    ઘણી બધી પદ્ય અને ગદ્ય રચનાઓનો માનીતો અને બહુ જ લોકપ્રિય વિષય. આજે મહેન્દ્ર ભાઈ ઠાકરે (મુંબાઈ) સ્વ. આદિલ મન્સુરીની એક સરસ ગઝલ મોકલી. આ રહી….

life11

        આમાંના એક પણ શેરનું રસદર્શન કરાવવાની જરૂર છે ખરી? સીધાં, સોંસરવાં હૃદયમાં ઊતરી જાય તેવાં -ક્યાંક સાવ ગામઠી ભાષામાં – વાત, કવિત અને ઉપમાઓ.

      પણ ગઝલાવલોકન માટે બહુ મજાનો વિષય મળી ગયો!

     અબજો લોકોને જન્મથી જિંદગીનું સ્ટેજ તો એક સરખું જ મળ્યું છે. એ જ હાથ, પગ, ધડ, મગજ અને માણસના જિન્સ! પણ કશુંક એવું છે, જે એક માણસને અને એના માનસને બીજાથી જૂદા પાડી દે છે. એટલા બધા જૂદા કે, એકમેક સામે તલવારો, ભાલાઓ, તીરકામઠાં, બંદૂકો, બોમ્બો અને એનાથી ય ભયાનક … વાગ્બાણો અને વિચાર શસ્ત્રો લઈને સૌ જિંદગીની લડાઈમાં મહાવીર યોદ્ધા બની, રણહાક લલકારતા ધોડી જાય છે.

       કેમ કાંઈક પ્લેટોનિક ચમત્કાર નથી સર્જાતો કે, ‘મૂળ એક જ છે.’ – એ સત્ય આત્મસાત બની જાય?

      કદાચ એમ બને તો?

આવી ગઝલો લખાય જ નહીં !

 

ડો.જેકિલ અને મિ. હાઈડ

      સાયન્સ કોલેજનાં એક વર્ષમાં અમારે આ જગવિખ્યાત રહસ્ય કથા ભણવામાં આવતી  હતી. અલબત્ત અમે તે  સંક્ષિપ્ત રૂપે જ ભણ્યા હતા. લગભગ એ જ અરસામાં કે આગળ પાછળ ‘કુમાર’ માં – તેના આધાર પર લખાયેલ લઘુનાટિકા પણ વાંચવામાં આવી હતી.

માનવ મનનાં બે પાસાં
સદ અને અસદ નું
અદભૂત ચિત્રણ કરતી કથા

      ૧૯૭૦ પછીના દાયકામાં શ્રી. મધુ રાય લિખિત એબ્સર્ડ નાટક ‘ ખેલંદો’ જોવા મળ્યું હતું – તેમાં  પણ આ જ મત્લાની અજીબો ગરીબ રીતે માવજત કરવામાં આવી હતી.

    એ યાદો જીવનભરનું સંભારણું બની રહી છે.

    આજે ચરોકી જાતિની એક લોકકથા આધારિત સ્લાઈડ શો જોવા મળ્યો અને એ યાદો તાજી થઈ ગઈ.

wolves

આ ચિત્ર પર ક્લિક કરો……

આ બ્લોગ પર આ જ વિષયને લગતાં ત્રણ અવલોકન પણ લખ્યા હતા….

સદ – અસદ

રૂપ -કુરૂપ

શા માટે ? ( અને એના જવાબ રૂપે આ  માટે )

જો સમય હોય તો R.L. Stevenson ની એ અદભૂત નવલકથા અહીંથી ડાઉનલોડ કરીને અથવા ઓન -લાઈન વાંચી શકશો

આ બધામાં આજે જોયેલ સ્લાઈડ શો બહુ જ ચોટદાર લાગ્યો.

કયા વરૂને આપણે જમાડતા રહીએ છીએ?